308 
in verband met het afbrokkelen van de prop, welk 
verschijnsel gepaard gaat met de vorming van lavalawinen 
en hittegolven. 
Uit den top van G. Api op Siaoe ontwijkt zonder onder- 
breking een mooie witte rookpluim, waardoor deze vulkaan 
den zeevaarder tot gids dient. Het is het type stratovul- 
kaan, waarbij lavastroomen en niet losse uitwerpselen 
overheerschen. De top vertoont drie krateropeningen, de 
grootste krater met een klein ziedend en zuur meertje 
is in het zuiden gelegen. Ten noorden van den top treft 
men, een kleineren, ondiepen krater met zandbodem aan, 
terwijl zich eenigszins excentrisch omstreeks 1900 een 
nieuw kratergat gevormd heeft ten zuidwesten van den top. 
Uit dit kratergat ontwijkt de rookpluim van den G. Api, 
op den bodem van dit gat werd roodgloeiende lava 
waargenomen. Van dezen vulkaan verwacht spreker geen 
direct gevaar voor de omgeving. 
Op 600 meter afstand bewesten P. Mahengetang treft 
men een klein rotseilandje aan, een nieuwvorming van den 
onderzeevulkaan van dien naam. In 1919 had hier een 
uitbarsting plaats, een hooge rookzuil steeg op uit zee, 
steenen en modder werden omhoog gespoten, er vormde 
zich een lavanaald, die na de explosie aan hoogte inboette. 
Het tegenwoordige rotseilandje verheft zich slechts 15 M. 
boven zee. Behalve dit éilandje treft men nog meerdere 
dergelijke klippen in de onmiddellijke nabijheid aan, stomme 
getuigen van vroegere vulkanische werking. Het bewonen 
van P. Mahengetang acht spreker gevaarlijk, het zoude 
kunnen gebeuren, dat’ evenals bij Krakatau een gedeelte 
van het eiland in zee verzonk. 
Tot de gevaarlijkste vulkanen der Sangi-eilanden behoort 
de G. Awoe op Sangi, aangezien hij in zijn krater een 
groot en diep meer bergt en dit meer reeds herhaaldelijk, 
evenals de G. Keloet zulks doet, uitgeworpen heeft. In 
1811, 1856 en 1892 werd de omgeving van den vulkaan 
totaal verwoest, telkens viel een verlies van 2 en 3 duizend 
