24 
de kalkgebergten, die het meer aan beide lange zijden om- 
geven. De talrijke grotten en holen, van binnen bekleed 
met een pracht van stalagmieten, toonen duidelijk aan, 
welke hoeveelheden kalk in den loop der eeuwen reeds 
door het regenwater werden opgelost en er nog steeds 
door worden opgelost en naar het meer gevoerd. Er is 
dan ook geen chemische analyse voor noodig, om in te 
zien, dat het water van het meer zeer kalkrijk is. Ook de 
waterplanten verraden dit reeds, want bij sommige hiervan 
is op alle bladeren, die zich onder water bevinden, een 
dun laagje kalk afgezet, dat den indruk wekt, of zij met 
een grijswit poeder bestoven waren. Dat zulk een kalk- 
rijkdom aan de slakkenfauna ten goede moest komen, ís 
duidelijk. Op de waterplanten, en op de kleine strandjes, 
die zich langs den 17 K. M. langen Noord- of Zuid-oever 
hier en daar gevormd hebben, is het dan ook eene weelde 
van slakken. Het grootste deel der verzameling water- 
slakken is van deze plaatsen afkomstig, die mij deden 
denken aan de kalkhoudende vijvers bij Garoet, die ik 
destijds bezocht en die eveneens als het ware door randen 
van schelpjes omzoomd waren. Eene verrassing voor mij 
was het voorkomen van tal van krabben tusschen de steenen 
aan den oever. 
Kort nadat de Peusangan-rivier het meer verlaten heeft, 
slijpt zij zich een vele meters diepe gleuf in het tufgesteente. 
Op sommige plaatsen is dit door het water zijdelings uit- 
gespoeld, waardoor groote holten ontstonden. Op deze 
plaatsen is het water ondiep en op den bodem treft men 
er de zwarte Melania’s in grooten getale aan. 
Als eene bijzonderheid verdient nog vermelding, dat de 
Gajos deze Melanias en nog enkele andere schelpjes, evenals 
de Batakkers dat doen, op houtvuurtjes branden ten einde de 
kalk te bereiden, die zij bij het sirih kauwen noodig hebben. 
Zij schijnen deze huiselijke methode te prefereeren boven 
het branden van het gesteente, waarvan de eigenschappen 
hun, althans op sommige plaatsen, wel bekend zijn. 
