198 
Aroem en G. Kembang; maar ook deze vulkanische ver- 
schijnselen werden langzamerhand zwakker *). 
Eenige jaren later werden er opnieuw aschregens waarge- 
nomen, en wel van 22 tot 28 September 1905, terwijl de 
fumarolenwerking nadien wederom toenam ?). 
Daarna schijnt de vulkanische werking weder verminderd 
te zijn; wel wordt nu en dan van een dof gebrom melding 
gemaakt, maar daar bleef het dan ook bij. 
Tijdens dit onderzoek werden in het geheel geen sporen 
van vulkanische werking waargenomen. 
In de topografie van den topkrater is sedert de laatste 
opname van den topografischen dienst in 1905, aangenomen 
dat deze geheel juist is, wel eenige verandering gekomen. 
Door het personeel van den Vulkaanbewakingsdienst werd 
een heropname verricht, teneinde den tegenwoordigen toe- 
stand vast te stellen. Ter beoordeeling van den kratervorm 
in vroegere jaren kan de schetskaart van JUNGHUHN, fig. 4, 
goede diensten verrichten (men vergelijke onze Plaat IV, 
fig 1 en 2, met Plaat V). 
Merkwaardig is de groote overeenkomst tusschen JUNG- 
HUHN’s kaart en de nieuwe opname, terwijl de opname van 
den topografischen dienst eenigszins afwijkt. Wanneer 
men de beschrijving door VAN BOSSE *) in 1903 van den top 
gegeven in aanmerking neemt, mag men veronderstellen, 
dat de opname van 1905 den toenmaligen toestand niet 
juist weergeeft. 
De top van den 3135 m. hoogen Sëndoro is vlak, een 
eigenlijke krater ontbreekt. Vermoedelijk werd de krater 
opgevuld door ascherupties afkomstig van eruptiepunten, 
die zich in den oorsprongkrater opbouwden. Overblijfselen 
van deze eruptiepunten zijn de kraterkolken K 1 en K 2 
(zie Plaat V en VI). De doorsnede van den top bedraagt 
voor de N-Z as 425 M en voor de O-W as 375 M., terwijl 
!) Nat. Tijdschr. v. Ned. Indië, Deel LXIV, 1905 blz. 96. 
el idem Deel LXVIII, 1908 biz. 58. 
