200 
kleine, modderachtige vlakte, die aan den kant van den 
kraterkolk door een steile wand begrensd is. Verder gaande, 
treft men een met bommen bezaaide vlakte, nogmaals een 
modderpoel, wederom een met bommen bezaaide plek en 
tenslotte een van den noordelijken kraterkolk uitgaande 
radiale spleet. | 
Reeds JUNGHUHN geeft deze spleet op zijn schetskaart aan. 
Wanneer deze spleet ontstaan is, is niet zeker. JUNGHUHN 
vermoedt in 1818, maar kan geen steekhoudende bewijzen 
aanvoeren. Hoe dit ook zij, na dien tijd wordt steeds van 
deze spleet gewag gemaakt, slechts op de kaart van den 
Top. Dienst wordt de spleet niet vermeld. Tijdens JUNGHUHN’s 
beklimming was deze spleet vrij diep: thans hebben de 
producten der latere uitbarstingen haar bijna geheel opgevuld. 
De breedte. bedraagt tegenwoordig op meerdere plaatsen 
5 Meter. zoodat men een omweg moet maken om eroverheen 
te komen. 
Het was in deze spleet, dat tijdens iedere uitbarsting 
solfatarenwerking werd waargenomen. Vooral op de buiten- 
helling kon men van uit Wonosobo deze werking goed 
gadeslaan. Vermoedelijk zet de spleet zich op de zuidwest- 
helling voort tot in de eruptiepunten Aroem en Kembang, 
die men dan als adventiefkegels opvatten moet. Ook laat 
de spleet zich vervolgen tot in den noordelijken kraterkolk, 
alwaar zij eindigt in een nis, die den vorm van een „blowhole” 
heeft. 
Verder zet zich deze spleet waarschijnlijk nog tot op 
de oosthelling van den berg voort, want de Topografische 
kaart geeft aan gene zifde solfataren aan. Eveneens zal 
men het bericht van den Resident van Kedoe nopens de 
uitbarsting van October 1903: „Een nieuwe krater werd 
ontdekt aan de helling onder het gebied van de dessâ 
Katekan (oosthelling), terwijl de oude werkende krater 
op den top belangrijk in grootte was toegenomen” in 
dien zin moeten opvatten, dat de solfatarenwerking, aan 
gene zijde van den berg waargenomen, uit het Ver 
