205 
Het laatst werd de vulkaan beschreven door VERBEEK DE 
naar aanleiding van zijn bezoek in April 1899. Toen werd 
het Hoofdeiland Seroea geheel ingenomen door het 
650 Meter hooge vulkaanlichaam, bestaande uit de hoofd- 
krater (e), een lager eruptiefkegeltje (d) en de resten van 
een ouden ringwal (a en a °) (zie schetsje). 
Ten Westen van het hoofdeiland bevinden zich twee 
kleine eilandjes: Kéli en Kéli kowé, die vroeger eveneens 
deel uitgemaakt hebben van genoemden ringwal. VERBEEK 
constateerde, dat uit den hoofdkrater twee lavastroomen naar 
het Oosten gevloeid waren, die tijdens zijn bezoek nog een 
zeer versch uiterlijk hadden en nagenoeg onbegroeid waren. 
De lava van den ouden ringwal, die afwisselt met vul- 
kanische breccie’s, is een grijze pyroxeenandesiet; de Noor- 
delijkste der twee jonge lavastroomen bestaat uit olivien- 
houdende pyroxeenandesiet. 
Verder scheen het hem toe, dat de krater geheel met 
lavabrokken gevuld was. Dit laatste was echter niet met 
Volkomen zekerheid te zeggen, aangezien de top van uit 
zee tengevolge van ontwijkende stoomwolken niet goed 
zichtbaar was. 
Omtrent de eruptiegeschiedenis van den vulkaan staan 
ons uit de literatuur slechts weinige gegevens ten dienste. 
Zeker is, dat aan het eind van de 17de eeuw meerdere 
eruptie's plaats hadden, te weten in 1683"), 15 Juni 1687 ®) 
4 Juni 1693 !). 
Gedurende anderhalve eeuw werden daarna geen uit- 
barstingen meer gemeld, totdat in Augustus 1844 *) de vul- 
kaan opnieuw van zich deed spreken. Een eruptie omstreeks 
1859 vermeld door v. EYBERGEN®) is volgens VERBEEK 
twijfelachtig. 
!) Zie gen tenen van het Mijnwezen 1908 p. 577-578, 
XVII, Fig. 500- 
?) Zie voetnoot 1 v blie g. 
9 LEUPE. Bijdrage Taal- ag en niger VIII, 1873, pag. 206. 
4) Nat. Tijdschrift v. Ned.-Indië, 1859, p 
°) Bijdrage Taal- Land-en Volkenkunde, vilt, Pisós, p. 190. 
