216 
dan een deel van een somma, de kraterwal van den vul- 
kaan uit een vroeger stadium. Na een rustperiode of ten- 
minste een periode van zeer geringe activiteit, waarbij de 
erosie intusschen den kraterrand zoowel iets in hoogte 
deed verliezen als in breedte deed winnen, had weder 
grootere werkzaamheid plaats en zoo verrees binnen den 
ouden wijden kraterring een jongere kegel. De voor- 
malige kraterbodem is echter nog niet geheel gevuld. Van 
den G. Elok is de centrale conus nog door een zich noord- 
waarts openend ravijn gescheiden. In het zuiden hebben 
de uitgeworpen producten den binnenkant van den som- 
mawal juist bereikt, hier bevindt zich een klein plateau 
(even boven den triangulatiepilaar PT. 105), dat zich even- 
wel oostwaarts gaande verliest in de helling, die van den 
top tot den voet doorloopt zonder zulk een groote onder- 
breking. Daar reiken de grovere ejecta van den jongsten 
kegel tot aan, locaal zelfs reeds iets over den ouden som- 
mawal heen. Nog iets verder oostwaarts treedt de somma- 
rand weer duidelijker te voorschijn, mede door eenige huis- 
groote puntige blokken, wellicht een uit den mantel te 
voorschijn puilenden lavastroom. Over het geheel is de 
oostelijke schouder iets minder geprononceerd dan de 
westelijke. Aan de noordzijde van den vulkaan is een 
groot gedeelte van den sommakraag aan de erosie ten offer 
gevallen en verdwenen. 
Valt deze ringwal om een centralen conus door hun onder- 
linge grootte-verhouding overal dadelijk op, zoo vonden 
wij nog geen gewag gemaakt van hetgeen men waarneemt, 
wanneer men den Piek van de zuidzijde eenigszins aan- 
dachtig bekijkt. Reeds van uit de Kérintji-vallei is het te 
zien, maar duidelijker wordt het verschijnsel als men den 
berg tot op geringeren afstand nadert, bijv. van uit het 
nog slechts 14 K.M. in rechte lijn verwijderde Sako Doea, 
waar een groote openkapping in het bosch een uitzicht 
naar het Noorden schenkt op de bergen, welke Kérintji 
van Soengei Pagoe scheiden. Men ontwaart dan namelijk 
