219 
Dat de bestaande krater van den jongsten conus zich 
van het zuiden uit gezien niet duidelijker kenbaar maakt 
door een afplatting van den top ligt daaraan, dat de kraterrand 
niet horizontaal loopt, doch aan de Zuidwestzijde een spits 
(den Piek) draagt, van waar naar weerszijden de kraterrand 
daalt. Dit is in schijnbare tegenspraak met het juist te voren 
opgemerkte, doch deze gesteldheid is als een tijdelijke te 
beschouwen. De scherpe kraterranden zijn, opgebouwd als 
zij worden hoofdzakelijk uit lapilli en asch, uitteraard zeer 
broos en geringe verschillen in vastheid kunnen groote 
Plek van Lrdrap oerd 
ee Ro 
Piek van Indrapoera van Moeara Lambai uit (ijd richting Noord 156° Oost), naar 
Fig. 1 van Hans Kugler Geologie des Sangir-Batanghari-gebietes. 
À Reender 
verschillen in de mate van afbrokkeling meebrengen. Locaal 
kunnen ook in den mantel gedrongen en daarin gestolde 
lava-massa’s grootere stevigheid verleenen. Op den duur 
zal evenwel naar Oost meer materiaal afgezet worden. Een 
aanwijzing daarvoor, dat dit ook bij de allerlaatste uitbar- 
stingen het geval is geweest, kan gevonden worden in de 
omstandigheid, dat de plantengroei aan de West- en Zuid- 
westzijde merkbaar hooger reikt (ongeveer twee à drie 
honderd meter) dan aan de Oostzijde. 
De oudste gepubliceerde afbeelding van den Piek is, 
voorzoover ons bekend, die voorkomende in het verslag 
der Midden-Sumatra-expeditie als Plaat X in het eerste deel 
van het Reisverhaal door VAN HASSELT en SNELLEMAN. 
Zij geeft den vulkaan weer gezien in zuidelijke richting 
