en) 
De werking van de erupties heeft steeds het volgende 
verloop. Nadat een ontploffing heeft plaats gehad en de 
laatste rook den eruptiekegel heeft verlaten, ontstaat een 
zuigend geruisch, waarschijnlijk ten gevolge van het indringen 
van de buitenlucht ín den luchtledigen eruptietrechter. Na 
enkele seconden wordt de rand van den eruptiekegel 
(trechter) roodgloeiend en onmiddellijk daarop stijgt een 
met enorme kracht uitgeworpen rookwolk tot iets boven den 
roodgloeienden trechterrand, oogenblikkelijk gevolgd door 
een hevigen knal, waardoor de rookwolk als verticale zuil 
tot + 50 M. boven den rand van de kraterringmuur wordt 
naar boven gedreven. Tegelijkertijd worden roodgloeiende 
steenen tot + 30 Meter boven den rand van den eruptie- 
kegel geslingerd, die daarna gedeeltelijk in den trechter 
terug vallen en gedeeltelijk nog roodgloeiend op de hellingen 
van den hoop van vroeger uitgeworpen stoffen terecht 
komen en daar afrollen in noordelijke richting. 
Kort nadat de groote rookwolk den trechter heeft ver- 
laten, stijgt een kleinere, licht gekleurde rookwolk over 
geringe hoogte op, waarna het zooeven genoemd zuigend 
geruisch volgt. 
De rand van den eruptie-trechter koelt dan blijkbaar 
af, de roode gloed verdwijnt en daarna herhaalt zich de 
zooeven genoemde werking. Om de één tot drie minuten 
komen erupties voor. Is het tijdverloop 3 minuten tusschen 
opeenvolgende erupties, dän is die tweede van groote 
hevigheid en gaat gepaard mct een geweldigen knal, het 
uitwerpen van een buitengewoon zware rookzuil en het in 
de hoogte slingeren van een enorm aantal gloeiende steenen. 
Het zijn juist deze zwaardere ontploffingen, die op verren 
afstand gehoord worden en den indruk geven van het 
geluid van ver verwijderd onweer. Daardoor is het ook 
verklaarbaar, dat die knallen slechts om de 5 of 10 minuten 
worden waargenomen. 
Opgemerkt dient nog te worden dat zelfs bij de hevigste 
erupties noch op den kraterrand, noch in de nabijheid het 
. 
