Aardmagnetische Metingen bij een 
Zonsverduistering. ') 
Het is reeds lang bekend, dat een gevoelig opgestelde 
kompasnaald niet stil staat. Er komen min of meer regel- 
matige schommelingen voor, die soms het karakter aanne- 
men van sterke storingen, die bekend staan als „magnetische 
stormen’. Ook op „rustige dagen” is het kompas niet 
rustig, maar vertoont o.a. een duidelijken dagelijkschen 
gang, die klein is in de tropen, te Batavia in 1918 voor 
de declinatie 4’, maar grooter op hoogere breedten, in het 
zuidpoolgebied b.v. 60’ in de zomermaanden, 20’ in de 
wintermaanden, Uit deze laatste getallen blijkt, dat er ook 
sprake is van een jaarlijkschen gang. Uit de vergelijking 
van de magnetische registraties van verschillende obser- 
vatoria blijkt, dat deze periodieke veranderingen samen 
hangen met den stand van de zon aan den hemel. 
Bij een magnetischen storm nemen de uitwijkingen van 
de magneetnaald soms plotseling, soms geleidelijk toe en 
van den dagelijkschen gang is geen spoor meer te beken- 
nen. Deze storingen kunnen zeer groot worden, hoewel 
zij in den regel b.v. op de kompasnaalden aan boord van 
een schip nauwelijks zullen worden opgemerkt. Van deze 
stormen is bekend, dat zij gelijktijdig voorkomen met som- 
mige vormen van Poollicht (Noorderlicht). Het Poollicht 
wordt opgewekt door werkingen van electrischen aard in 
de hoogste en uiterst verdunde lagen van den dampkring. 
Het vertoont eenige overeenkomst met de welbekende ont- 
ladingsverschijnselen in een GeissLERsche buis. Beide ver- 
schijnselen, de magnetische stormen en het Poollicht hangen 
1) Naar een voordracht op de gecombineerde vergadering van de 
N. L. St. Ver. en de K. N. V. op 28 Juli 1922. 
