75 
om de aarde wordt rondgesleurd, hetgeen in werkelijkheid 
het geval niet is; alleen de vorm plant zieh voort, even als 
men zulks ziet bij golvend water, waar de deelen op dezelfde 
verticaal blijven liggen, of bij een vlaggelijn,die men in gol- 
vende beweging brengt. Onder den invloed van bewegingsweer- 
stand valt het oogenblik van hoogsten waterstand niet samen 
met het culminatie-oogenblik der maan, maar iets later. Het 
is door Apams, Mayer, Түхрліл, en Darwin (den zoon van Cuan- 
LES) opgemerkt, dat door deze wrijving de duur van den dag 
voortdurend grooter en ten slotte gelijk moet worden aan den 
synodischen omloopstijd der maan. De verlenging van den 
sterredag bedraagt na 2000 jaar 0,01197 secunde. Daar de 
aarde op de maan eveneens eb en vloed veroorzaakt, kan 
men langs denzelfden weg verklaren , waarom de omwentelings- 
tijd der maan gelijk is aan haren omloopstijd om de aarde 
m. a. w. waarom wij steeds dezelfde zijde der maan naar 
ons toegekeerd zien. 
In de leerboeken en populaire werken, waarin over het 
verschijnsel gehandeld wordt, tracht men door eenvoudige 
voorstellingen het verschijnsel begrijpelijk en tot eigendom 
van den leerling te maken.  Dergelijke voorstellingen heb- 
ben echter het euvel, dat zij dikwijls onvolledig zijn, daar zij 
van de zaak geen volkomen interpretatie kunnen geven, met 
andere woorden, dat zij niet streng wetenschappelijk zijn. 
Doordat dergelijke verklaringen zoo plausibel schijnen , brengen 
zij den leerling of lezer in den waan, dat hij er alles van 
begrijpt, en zoo blijven hem de moeielijkheden van het weten- 
schappelijk onderzoek verborgen, waardoor oppervlakkigheid 
bevorderd wordt en een besef van schijngeleerdheid wordt aange- 
kweekt dat hem op lateren leeftijd geduchte parten kan spelen. 
Het is tegen een dergelijke populaire oppervlakkige beschouwing 
over het verschijnsel van eb en vloed dat Dr. Onnen in dit Tijd- 
schrift (deel XLIV blz. 174—176) een »Opmerking" gemaakt 
heeft. De gewraakte interpretatie komt voor in Miter, Lehrbuch 
der Kosmischen Physik, 4te Auflage, 1875, en luidt als volgt: 
