85 
stelling, dat beide hemellichamen banen om hun gemeenschap- 
pelijk zwaartepunt beschrijven, is de vermindering der zwaarte- 
Kracht in punten, die de maan in het zenith en in het nadir 
hebben, — 
dering der zwaartekracht in punten, waar de maan in den 
; — of 0,6 m. G. per 10 K. G., dus de ge- 
heele afwisseling, die de schijnbare zwaartekracht ondergaat, 
ongeveer 1,7 m. G. per 10 К. G. (zie Тномѕох en Tarr, t. a. 
p. pag. 575). Deze uitkomst stemt overeen met die van Dr. 
Onnen, terwijl de Knochsche geldt voor een geval, dat niemand 
in zijn hoofd zal krijgen, om te gaan behandelen. 
Hij eindigt dit deel zijner beschouwingen over eb en vloed 
en maanstroomingen in de zee met de volgende tirade: 
dus 1,1 m. G. per 10 K. G. en de uermeer- 
horizon staat 
Men denke zich .......... een mensch met gezonde hersenen, die 
uitgaat om vloedgolven op te persen bij een verplaatsbaren, terugwijkenden 
zeebodem! De maanwerking, die slechts 1 m. G. per 10 K. G. gewichts- 
"verlies veroorzaakt, — ook aan de hersenen, — is toch in alle opzichten won- 
derbaarlijk ! 
Het is evenwel te hopen. dat Dr. O. zulke wonderwerkingen niet meer 
in het openbaar zal vertoonen. | 
Het laffe en flauwe in deze tirade voorbijgaande, wensch 
ik nog even op dien verplaatsbaren, terugwijkenden zeebodem 
de aandacht te vestigen. Wil hij niet aan de voorplanting 
der drukking door eene vloeistof gelooven, hij neme plaats 
op de banken van den 5*? cursus H. B. S. en lette aandachtig 
op de experimenteele toelichting van dit eerste gedeelte der 
wet van Pascar; maar het kan hem toch niet moeielijk vallen 
om met behulp van een kleine teekening te zien. dat de 
aardbol, ter weerszijden even sterk gedrukt, geen verplaatsing 
zal ondergaan, of een onmeetbaar kleine ten gevolge van het 
verschil in aantrekking op de naar de maan toe-en van haar 
afgekeerde zijde. 
Op pag. 16 en 17 over de varatién in barometerstand spre- 
kende, ten gevolge van den maansinvloed, stelt de Heer Kw. 
