115 
te gaan mel eene ophooping van water en dus de rijzing van 
den waterspiegel op eenig punt geenszins onvermijdelijk samen 
behoeft te gaan met eene daling op andere punten. 
Een en ander toont duidelijk aan, dat de heer K. de rijzing 
van den waterspiegel niet toeschrijft aan eene massa-vermeer- 
dering, maar aan eene uilzetting van het water. 
Heeft hij, toen hij tot die opvatting kwam, wel eens 
overwogen en nagerekend, hoe -groot die uitzetting inderdaad 
kan zijn? 
Waarschijnlijk niet, want dan zou hem gebleken zijn, dat 
die uitzetting, zooals hieronder wordt aangetoond , geen, grooter 
dan een totaal onwaarneembaar bedrag kan bereiken. 
Indien de diepte der zee 8000 M. bedraagt, dan zijn de 
onderste waterlagen blootgesteld aan eene drukking van ongeveer 
800 atmosfeeren. Aan de oppervlakte is die druk 1 atmosfeer, 
zoodat de gemiddelde drukking , waaraan het water onderworpen 
is, ongeveer 400 almosfeeren bedraagt. 
De samendrukkingscoéfficient van water bedraagt hoogstens 
ongeveer 0,000050 voor eene vermeerdering van druk met 1 
atmosfeer. Aangenomen , dat die coéflicient bij zeer groote druk- 
kingen niet kleiner wordt, dan zal de watermassa, die aan 
eene gemiddelde drukking van 400 atmosfeeren is blootgesteld, 
daardoor eene samendrukking hebben ondergaan van 0,02 maal 
het oorspronkelijk volume. Die samendrukking zal dus totaal 
bedragen ongeveer 160 M. 
Hiervoren is berekend, dat de gewichtsvermindering, welke 
het water door den invloed der maan ondergaat, bedraagt ongeveer 
1,15 m. G. per 10 К. б. De samendrukking van het water zal ` 
dientengevolge ook worden verminderd met 1,1* tien-millioenste 
deelen, dat is op een bedrag van 160 M. 0,0184 m. M. 
Ware dus de vloedvorming daaraan toe te schrijven, dan 
zou de hoogte der vloedgolven ongeveer {уо millimeter bedragen. 
Mij dunkt, dat de heer K. nu niet lang behoeft te zoeken 
naar de verklaring van het feit, dat hij nimmer in een glas 
water iets van die uitrekking heeft bespeurd. 
