119 
De heer K. zegt op bl. 11, dat het oppervlak der aarde van 
den equator naar de polen toe afhelt. Dat hij niet eene minder 
gelukkige uitdrukking voor de afplatting gebruikt, maar wel 
degelijk denkt aan eene helling, blijkt uit de daarop volgende 
bewering, dat de maan niet in staat is het water tegen de 
bedoelde helling op te trekken. 
De lezer, die genegen mocht zijn om aan laatstbedoelde 
mededeeling van den heer K. geloof te slaan, zal zich ver- 
schillende vragen stellen. 
Als het oppervlak der aarde naar de polen toe afhelt, wat 
is dan de reden waarom het water niet, zooals het gewoon is 
te doen, van die helling afvloeit? Is dat wellicht een gevolg 
van den invloed der maan, die, al is zij niet in staat het 
water tegen de helling op te trekken, misschien wel krachtig 
genoeg is om te beletten, dat het van die helling afvloeit? En 
gelukkig voor ons, bewoners der tropen , dat de maan daartoe in 
staat is, want indien de daartoe noodige krachten haar op een 
gegeven oogenblik ontbraken, dan zouden onze zeeën in korten tijd 
droogloopen, daar het niveau-verschil tusschen de zee onder den 
equator en die nabij de pool, zooals uit het geschrift van den 
heer K. is op te maken, niet minder dan 21000 M., bedraagt. 
En wat is wel, indien wij de bedoelde helling aan de maan te 
danken hebben, de reden, waarom die helling zoo weinig 
verandert, naarmate de declinatie der maan afwisselt? En 
hoe komt het, dat ook de invloed, dien de maan op de grootte 
dier helling uitoefent, zoo weinig varieert, naar gelang de 
afstand van de maan tot de aarde grooter of kleiner wordt? 
Men zou toch meenen, dat, indien hare afstand tot de aarde 
toeneemt, haar invloed zich minder krachtig moet doen ge- 
voelen, zoodat zij dan gedwongen zou zijn een gedeelte van 
het water langs de helling te laten afglijden, om het er later 
weer tegen op te trekken. 
Ik zal mij met de beantwoording van al die mogelijke vragen 
niet vermoeien, om de eenvoudige reden, dat die helling niet 
bestaat. 
