naar alle waarschijnlijkheid niet gelijkmatig in de aarde verdeeld ; 
doch deze beide invloeden veroorzaken slechts afwijkingen van 
de bolvormige gedaante, welke onbeduidend zijn in vergelijking 
met den invloed eener 5% oorzaak tot vormverandering , namelijk 
de aswenteling der aarde. 
Door die aswenteling worden middelpuntvliedende krachten 
opgewekt, welke gericht zijn loodrecht op de omwentelings- 
as. Onder den equator vermindert die middelpuntvliedende 
kracht den invloed der aantrekkingskracht, maar oefent geen 
invloed op de richting uit. 
Voor buiten den equator gelegen punten wijzigt de middel- 
puntvliedende kracht én de grootte én de richting der zwaar- 
tekracht; in de polen is hare invloed weder gelijk nul, omdat 
zij zelve daar gelijk nul is. 
Uit het voorgaande volgt, dat de zwaartekracht, behalve 
voor in den equator gelegen punten en voor de polen, niet 
gericht is naar het middelpunt der aarde, maar bijv. voor 
op het noordelijk halfrond gelegen punten naar een bezuiden 
het middelpunt gelegen punt der aardas. 
Het horizontale vlak is dien ten gevolge niet bolvormig, 
maar neemt de gedaante eener omwentelings-ellipsoide aan, 
waarvan de korte as samenvalt met de omwentelings-as. 
Nu zal de vloeibare, in hare beweging vrij zijnde, aan het 
oppervlak der aarde gelegen massa, d. w. z. het zeewater 
zoodanigen stand aannemen, dat het oppervlak overal loodrecht 
staat op de richting der zwaartekracht, want zoolang die 
toestand niet is ingetreden bestaat er eene kracht, die een 
stroom in het water veroorzaakt. Derhalve heeft de aswen- 
teling der aarde ten gevolge, dat het oppervlak der zee eene 
niet bolvormige gedaante aanneemt. De afplatting der aarde 
aan de polen is dus niet, zooals de heer K. meent, een bewijs, 
dat de aardoppervlakte (of liever de oppervlakte der zee) hellende 
is, maar daarentegen juist een gevolg van de omstandigheid, 
dat de oppervlakte der zee, kleine storende invloeden buiten 
beschouwing latende, geen helling hebben kan en ook niet 
