122 
heeft. Het is dan ook mogelijk gebleken om de grootte der 
afplatting der aarde uit de omwente'ingsnelheid met vrij groote 
juistheid te berekenen. 
De daarbij voorkomende afwijking tusschen de resultaten 
van berekening en meting moet worden toegeschreven aan de 
ongelijke verdeeling van de massa der aarde. 
Uit het voorgaande volgt (het moge ongeloofelijk klinken, 
daar de heer K. toch ook veen wetenschappelijken rang te 
rechtvaardigen heeft” op het gebied van wis- en natuurkunde, 
maar de conclusie ligt voor de hand), dat de heer K. nimmer 
een oogenblik heeft nagedacht over de oorzaak van de afplatting 
der aarde. Die afplatting schijnt voor hem eene geheel toe- 
vallige omstandigheid te zijn en geen noodzakelijk gevolg van 
vaste natuurwetten. 
Alsof de bewering, dat het oppervlak der aarde naar de 
polen toe afhelt, op zich zelf reeds niet zonderling genoeg 
ware, voegt de heer K. daar op bl. 12 nog eene mededeeling 
aan toe, die zoo mogelijk nog dwazer is. 
»Alleen daar waar de bodem” (blijkbaar de zeebodem) » zuiver 
„bolvormig is, of van de polen naar den evenaar afhelt, is 
»het thans mogelijk, dat er in de maantropen waterophoopingen — 
»ontstaan door verplaatsing uit de poolstreken.” 
De stroom in het water wordt dus niet beheerscht door de _ 
helling van den waterspiegel, maar door de helling van den 
bodem; dit schijnt de basis van de aangehaalde redeneering _ 
te zijn. Alle rivieren aan de Noordkust van Java hebben aan 
hunnen mond ondiepten of drempels. De bodem heeft daardoor `` 
over eene zekere lengte eene van de zee afgekeerde helling 
De heer K. is waarschijnlijk van oordeel, dat dien ten gevolge — 
uit geen dier rivieren eenig water in zee kan afvloeien ! 
Op blz. 10 en 11 verlaat de heer K. het gebied van, hetgeen - 
p 
CE DESIT SEO a 
Rc ae UEM 
hij noemt, het eerste gedeelte der getij-theorie. Hij heeft daar _ 
niet meer op het oog de veranderingen, welke de evenwichts- 
toestand van het zeewater ondergaat, maar bespreekt de be- 
AN 
Bx 
a. 
