123 
wegingen, die ten gevolge van de aswenteling der aarde in 
het water ontstaan. 
Ik zal mij slechts ter loops op dat gebied begeven , aangezien 
ik mij niet op de hoogte acht van de ingewikkelde kwesties , 
die zich daarbij voordoen. 
Ten einde van dat onderwerp een behoorlijk overzicht te kunnen 
geven, zou ik daarvan vooraf eene bepaalde studie moeten maken , 
waarloe mij in meer dan een opzicht de gelegenheid ontbreekt. 
Het valt evenwel niet moeielijk om aan te toonen, dat de 
heer K., die zich wèl op dat gebied heeft gewaagd , daar evenals 
elders de plank geheel misslaat. 
De heer К. is namelijk tot de ontdekking gekomen , dat bij 
de aswenteling der aarde ten gevolge van de aantrekking der 
maan krachtige stroomen in het water moeten ontstaan , welke 
verheffingen van den zeespiegel ten gevolge hebben, waarbij 
de volgens het eerste gedeelte der getijtheorie ontstane ver- 
heffingen, als het ware, in het niet verzinken. Het blijkt, 
dat hij de snelheid der bedoelde stroomen ongeveer 80 maal 
te groot heeft gevonden en bovendien uit de foutieve waarde van 
die snelheid de daaruit voortvloeiende verheffing van den water- 
spiegel op eene geheel onjuiste wijze heeft berekend. 
De heer K. heeft waarschijnlijk geredeneerd als volgt. 
Een waterdeeltje, dat op een gegeven oogenblik zich aan 
de van de maan afgekeerde zijde der aarde bevindt, zal gedurende 
de eerstvolgende circa 12' uur tot de maan naderen. Er 
wordt daarbij voortdurend een weg afgelegd in de richting 
van de aantrekkingskracht der maan; die kracht zal dus steeds 
een positieven arbeid verrichten; de snelheid van het water- 
deeltje zal dus voortdurend toenemen. 
Op den weg, die daarna wordt afgelegd van de naar de 
maan toegekeerde tot de van de maan afgekeerde zijde der 
aarde, is de arbeid voortdurend negatief; de snelheid van het 
deeltje zal dan weer steeds afnemen. 
Noemen we de aantrekkingskracht door de maan uitgeoefend 
op een in het middelpunt der aarde geplaatst deeltje van de 
