125 
Stelt men dus de omwentelingssnelheid der vaste aardmassa 
(aan de oppervlakte en in den equator) gelijk aan V, dan zal 
de omwentelingssnelheid van de waterdeeltjes varieeren tussehen 
V+a en V—z. 
Nu volgt uit het theorema der levende kracht: 
(V+ zf — (V—ax)?=2 Arb. 
4Va=—4r by, 
War m r? 
Nu is: VT S o mop 
D E 24x 3600 9 P1—9 47m 
waaruit, de vroeger aangenomen. waarden voor aime Mir 
en A weder invoerende, gevonden wordt x — 0,468 M. De 
totale afwisseling in snelheid zal dus bedragen 0,956 M. De 
heer K. geeft op 5200 M. in het uur, hetgeen van het zoo even 
gevonden bedrag slechts weinig verschilt. 
De afwijking kan zeer wel een gevolg zijn van het aannemen van 
eenigszins andere waarden voor de constanten , zoodat het mogelijk 
is, dat de heer K. de hier aangegeven rekenwijze heeft gevolgd. 
Bovenstaande berekening is echter geheel onjuist, omdat daarbij 
uit het oog is verloren, dat men hier te doen heeft met een 
vraagstuk van relatieve beweging. Dezelfde redenen, die er 
toe hebben geleid om bij de berekening van de gewichtsver- 
anderingen, welke de lichamen op aarde ten gevolge van den 
invloed der maan ondergaan, niet eenvoudig het volle bedrag 
der maanaantrekking in rekening te brengen, gelden ook hier. - 
Eene kracht kan er niet toe bijdragen om de aarde in haar 
geheel naar de maan toe te doen vallen en tegelijkertijd aan 
de deeltjes der aarde t. o. v. elkander versnellingen meedeelen. - 
Bij de bovenstaande berekening van den arbeid, had dus be- 
` halve de werkelijke aantrekkingskracht der maan F op elk 
deeltje van de massa één moeten worden aangebracht eene 
kracht gelijk en tegengesteld aan de aantrekkingskracht door ` 
de maan uitgeoefend op een in het middelpunt der aarde ge- 
plaatst deeltje van dezelfde massa. 
= Doet men dat, dan blijkt dadelijk, dat de beweging niet, 
zooals de heer K. beweert, gedurende eene halve omwenteling 
| 9 
