154 
Het vraagstuk, zoo als het te dier tijde ter oplossing gesteld 
werd door hen, die zich met het ontwerpen van seismografen 
bezig hielden, bestond in het vinden van een steunpunt of 
van een vast punt, dat gedurende eene aardbeving in rust 
bleef. Kon zoodanig punt gevonden worden, dan zou men, 
door zich van dat punt als steunpunt te bedienen, van een 
daaraan verbonden bewegelijken indicateur een diagram 
kunnen verkrijgen van de werkelijke beweging van den 
bodem. 
Zonder in bijzonderheden te treden omtrent de veelvuldige 
proeven in die richting gedaan, bijzonderheden, die men in de 
werken der Seismologische Vereeniging vinden kan, zal ik 
alleen zeggen, dat dergelijke vaste steunpunten gevonden zijn 
en dat verschillende seismografen zijn uitgevonden, waarbij van 
zoodanig punt gebruik wordt gemaakt. 
Al deze instrumenten schrijven hun merk hetzij op een vast 
oppervlak, zooals een berookte glazen plaat, hetzij op een 
oppervlak, dat bij het begin van een aardbeving in beweging 
wordt gebracht. 
De juistheid dezer aanwijzingen is meermalen beproefd 
geworden door middel van kunstmatig aangebrachte schokken ; 
b. v. een seismograaf werd op een tafel geplaatst, die, laat 
ons zeggen, gedurende één minuut in schudding werd gehou- 
den, en van deze beweging werd een diagram verkregen. 
Dit diagram werd vergeleken met een tweede diagram van 
dezelfde bewegingen, opgeteekend door een hefboom of een 
‘indicateur, die een werkelijk onbeweeglijk punt in den muur 
tot steunpunt had. De uitkomst was dat beide diagrammen 
bijna volkomen overeenstemden. 
p grond van deze en van andere proeven kan ik verzekeren 
dat de thans in Japan gebruikte seismografen, behoudens een 
gering verlies wegens wrijving, de bewegingen der aarde in 
WE hare trillingen zoowel wat amplitude als intensiteit betreft 
nauwkeurig registreeren. De tracées zijn kwantitatief nie 
kwalitatief, 
