Se vieugels en „dat van den staart 
364 
mountain-peaks of Java" beperkt is, schijnt echter eene grootere ` 
geographische verspreiding te bezitten, gelijk reeds BERNSTEIN 
op pag 125 van jaargang 1861 in het Journal für Ornithologie 
opmerkte. Volgens laatstgenoemden schrijver komt deze vlie- 
genvanger op eene hoogte tusschen de 3000 en 5000 voet op 
den Gedeh voor. Van den Salak werden mij op 19 Sep- · 
tember twee individu’s aangebracht, die op Æ 4000 voet hoogte ` ` 
in het bosch aan den 7. О. helling geschoten waren. 
Het volwassen individu was een wijfje, het andere was van 
het mannelijk geslacht en bevond zich in overgangskleed. 
Eerstgenoemd bood het volgende aan. Alle vederen van 
den kop en romp zijn indigoblauw, uitgezonderd de buik- en 
onderste staartdekvederen, die grauwachtig-wit zijn. Dit 
blauw verschilt echter in tint en intensiteit naargelang de 
verschillende lichaamsdeelen. Zoo zijn de bovendeelen min 
of meer grauwachtig, terwijl de kop helderder is. 
Het levendigst blauw wordt aangetroffen op de keel en op 
een band, die dwars over het voorhoofd tot op den superci- 
liairstreek loopt. 
De teugels daarentegen zijn zeer donker gekleurd en na- — 
deren meer het zwart. E 
De slagpennen zijn zwart. met grijsblauwe buitenranden 
en wit aan de basis van den binnenrand; meer naar binnen ; 
strekt dit wit zich over den geheele binnenrand uit. = 
De buitenste vleugeldekvederen zijn eveneens zwart met : 
grijsblauwe zoomen. 
Alle staartvederen hebben тта zoomen aan den 3 
buitenrand. De beide middelste zijn voor het overige effen- p 
zwart. De anderen bezitten een witte basis. P 
Bek, pooten en nagels zwart. Iris zwartachtig. 
De maag hield insecten | in. z 
Totale enge — . _ . im s . 0438 M. ` 
waarvan de staart — . . 0:052 ғ 
Afstand tusschen het мера де amengevogi 
0.021 > ` 
* 
