525 
naarmate men klimt, terwijl het zand minder wordt. Ook 
hier heeft een voortdurende verlegging der rivierbeddingen 
plaats en alleen reeds van de Wóró kan ik drie oude bed- 
dingen herkennen, strooken van honderden meters breed, die 
zich als geheel onvruchtbare steenstroomen tusschen de dessa's 
en bebouwde velden heen kronkelen. Niet alleen dat die oude 
rivierbeddingen zijn opgevuld, de steenen hoopten zich zelfs op 
tot dammen, die breede strooken land aan beide zijden 
der rivierbedding bedekten en verwoestten. 
Zijn wij nu tot + 1200 voet geklommen, dan worden de 
groote steenen weer zeldzamer om ten slotte geheel te verdwij- 
nen; slechts kleinere steenen blijven over. De rivierbeddingen 
veranderen in ravijnen, waarin een neiging tot uitschuring 
bestaat in plaats van ophooging en verlegging. Boven 5 à 
4000 voet accentueeren zich deze verschijnselen hoe langer 
hoe meer en de zeer diepe ravijnen worden slechts door harde 
lavabanken op hun bodem voor verder uitschuren bewaard. 
Wij zien nu echter de steenen, die in de wanden der ravijnen 
opgesloten liggen, op nieuw grooter worden , maar zij vertoonen 
zich hoekig en met scherpe kanten in tegenoverstelling met 
de afgeronde lavablokken, die wij beneden aantroffen; het 
zijn dus steenen, die daar gebracht zijn door de erupties en 
die niet door het water zijn aangevoerd. 
Eerst nabij den oorsprong der ravijnen, daar waar men de 
uitstortingen nadert, vindt men ook groote scherpe steenbrokken 
en zand op hun bedding verspreid. : 
Het regenwater, dikwijls tot banjers aangezwollen , schuurde 
dus in de bovenhelling van den vulkaan diepe ravijnen uit, 
waar langs de steenen en het zand , die door latere uitbarstingen 
Werden toegevoerd, zich naar beneden bewogen. 
Deze beweging zette zich tot op den vlakken voet voort en 
eerst daar, waar de helling van het terrein gering werd , kwa- 
men de steenen tot rust, terwijl het zand een eind verder werd 
medegevoerd en bij een nog geringer verval van den bodem 
afgezet werd. 
