Historia Plantarum. 



* 7. Ricinus parvus Orkntalis Dende ditlusy ejuibufdam & Faba' purgatrix ]. B. Ricinus Ame- 

 ricams falstt creditus , Dende Serapiofus & Abelmolmh Mauritanorum Imperato C. B. 



Hunc fru&um ita defcribit J. Bauhinus, 



Diraidio minor eft Ricino Americo, cortice te&us cinericeo , maculis hinc inde pullis afperfq, 

 gibboj altera parte elatiore pauloque planiore, tnbus interdum elevatis coftis conlpicuo. Cortici 

 vulgari fimih tenui pellicula mvolutus fubcft nucleuSj bipartituSj confiftentia Ricini majoris Ame* 

 ncr, fed colore pallido : fapons non ingrati, acrisj & fauces diu multumque vellicantis. 



Fabas purgatnces Monardis qua? Carthagine & Nombre de Dios nafcuntur huic Ricino Orientali 

 feu Dende fubjungit J. Bauhinus. Hx autenij defcribente Monarde^ noftris fimiles funt fed mino- 

 res , ejufdem cum noftris forma: & colorisj pelhcula quadam tenui ut ceparam tunicula exterior 

 illas per medium interfecante qua: cum cortice abjicienda eft. Clufius diverfum fentit. 



Interim qujerendum eli, An&quiddifteratDwieaRicinoAmencanominore C.B. 



* Heliotropio fimilis aliquo modo J. B. 



J.B. 



Frequentes per humum fupinos fparglt cauliculos palmares & fefquipalmareSj ramis multis bra- 

 chiatos, tenues : foliis veftitos ex vindi cinereis, afperisj femuncia anguftionbus } oblongis, &per 

 extremum rotundis. Flores luteolos excipiunt filiqua oblong£j in ftylum definentes, cinerea?, hir- 

 futx, duobus loculis totiaem femina ruffa continentes. Radix parva, lignofa, alba. 



Ab Agerio in Auftria colle£tum habuit Jo. Bauhinus. 



An hac planta hujus loci Jit nefcimm : fi florem tetrapetalon habeat, ai Thlafpi potius referenda vi- 

 detur. 



SECTIO SECUNDA. 



T)e Herbis flore imperfeBo, femine triquetro. 



Caput Primum. 



De Helleboro alho. 



HElleboruSj autore EtymologOj Graecis dicitur '$& ■rffowTyi&j*, quod efu perimat. Vera- 

 trum Latinis di£mm voluntquod mentem vertat. 

 Scribitur & 'EMe/2of©-, fi ne afpiratione. 

 Duorum generum eff, albus & mger. Hi quamvis nomine, & aliquatenus etiam viribus conve- 

 niantj facie tamen externa minime ; unde & toto genere nobis differunt. 



Flore fexfoliolis conftru&o, femine tnquetro cumLapatho convenit; abeodem differt fohis ner- 

 vofis, tenmonbusj bratim ftriatis& velutphcatilibus; radice fibrofaj purgatricej emetica & fternu- 

 tatona vi prxdita. 



I. Hetteborus albus Ger. J.B. albus vulgaris Park. albus flore fubviridi C.B. 3®|)ite ^tl* 



J.B. 



Helleboro albo radices fubfunt fibrofej alb# in caput colleite: : Caulis bicubitalis interdunij tereSj 

 foliis ftipatus quorum pediculi caulem involvunt. Sunt vero ipfa folia forma quidem quodam- 

 modo Plantaginea,, vel potius Gentians fimilia , longitudine vero pedalij haud multo anguftioraj 

 mollia_, liris denfiffimis ftriata., & veluti phcata, fubhirfuta. Caulis a medio fere ad cacumen uf 

 que ex fohorum quorundam parvorum alis thyrfos emittit palmares & fefquipalmares /?ow» cre- 

 berrimorum., fenis ex herbaceo albicantibus foliolis radiatis conftantium ; quibus {hcceauntfemina 

 parva^ longiufcukj triquetraj albicantiaj nuda, nec ullo prater florem folliculo aut vafculo tectaj 

 ut re&e Parkinibnus. 



1. Helleborus albus pracox dtro-rubente flore Vaxk. albns flore atro-rubente C. B- albus pracoa Ger. 



Foliis IongioribuSj tenuioribus magifque caducis : caule proceriore , paucioribus fohis cin<5toj 

 flcnbus atro-rubentibus ; cuodque pnorem ortu fuo feu germinatione prima menftruo mimmum 

 ipatio antevertat ; a. fupenus defcripto differt. 



Gaude 



