Lib. IX. T)e Herbis Vmbelliferis . 4.09 



* 3. Sphondylium Alpinum parvum C. B. Park. J.B. 



C.B. prod. 



Caulis huic pedalis, qui in fiimmo in alterum ramulum triuncialem dividitur ; qxtmfolia cingunt 

 palhde virentia, longis pediculis donata, quae in partes tres, vel etiam quinque, alias fubrotundas, 

 alias acutas, per marginem crenatas & hirfutas dividuntur. Umhz]la.flofcuIis candidis, latis tamen, 

 fummo cauli infidet, quibus femsn planum, latum ac tenue fuccedit. Tota planta leviflimis pilis 

 pubefcit. 



Ex Auftris Alpibus C. Bauhino miflum fuit. Loeut. 



* 4. Sphondylium Alpinum globrum C. B. Park. J. B. 



C. B. prod. 



Radice eftcrafTa, eaque alba : Cauk bicubitali geniculato: foliis ficulneig, glabris, fquaeabfque 

 pediculo palmum longa , duas [ uncias ] lata fiint ) communiter tnpartitis, fed non ufque ad pedi- 

 culum divifis, per margines crenatis, quorum inferiora pediculis palmanbus, hifpidis & fubafperis 

 donantur. Caulis fummo umbella flofcuhrum candidorum, fed quam m reliquis fpeciebus mino- 

 rum, infidet. Semen fiiccedit fubrotundum, planum, cujus fummitati apex- inhgitur, 



In monte Waflerfall obfervavit C. Bauhinus. Losuh 



* 5. Sphondylium mafm five Tanax Heracleum quibufdam].B. Pan. Heracleum verum, ficulneo 

 folio Park. Pan. Sphondylii folio, five Heracleum C. B. Panax Heracleum Ger. ilcr* 



cuk0 W 3MWjcal 

 J- B - 



Procera eft herba, caule bicubitali & altiore, canaliculato, quem Iaxus utriculi inftar comple&i- 

 tur foliorum pediculus : fiint ea vero duorum circiter palmorum longitudine, parique ktitudine, cir- 

 cumfcriptione fere rotunda, nifi quinque aut fex laciniis rotunditas mterrumperetur, ferrata, mi- 

 nus afpera, minufque hirfuta quam Sphondylii noffratis. Flores, veluti in Angelica, utriculocom- 

 prehenduntur, quo difrupto m umbellam explicantur latam florum alborum, cordatorum ; quos ex- 

 cipiunt femina noftratis Sphondylu, nifi eflent paulo majora, plana itidem ut iHa, dupliciaj alba, 

 foris quatuor ftriis nigncantibuSj interna facie duabus donata, guftu acn &aromatico, non tamen 

 jucundo. 



Videtur d Sphendylio vulgari in eo potijfmum differre, ^uod fieciofior & major, quod^ue folia mtegra 

 ohtineat. 



Magna eft apud Botanicos confufio de hac herba. Lobditis alibi eamfloribus luteis effc fcribit : alibi, in 

 Belgii bortisflores albos promere. 



Cap. II. 



De Fafiinaca latifolia. 



PAftinacaj 2-7a?tM , <V©-, a pafcendo di&a videtur, nam radices ejus cibus funt vulgaris, quae cor- 

 pus abunde alunt faginantque. Turnebus autem in Adverfar. lib. 8. cap. 2;. cx eo dia pu- 

 tat ejuod referat & ^uafi habeat paftmum, quomodo vocatur inftrumentum quo vinese fodiun- 

 tur. " Vojf. Etymolog. 



Staphylinus (mquit C.Bauhinus) forte acolore uvae nigdcantis dicitur, cujus colons umus radix 

 eft. Sunt qui a fimilitudine radicis Bryonia?. 



Paftinacse laufolice notar genericae funt Radices carnofa? efculente, flores Iuteij foha pinnata poti- 

 us quam triangulata. 



Elaphobofcum dicitur ha?c herba, quoniam fama eft hoc pabulo cervos refiftere ferpentibus. 



Ex Diofcoridis, Plimij Galeni & Columelk de Sifere verbis colligere conatur Columna hanc 

 plantam Antiquorum Sifer efle abfque dubio ullo. Radicem namque Paftinacx fativaefimilem for- 

 ma& faporej veriim amariore atque odoratiorej omnelque Paftinacatgeneriadfcripfiflej atquePa- 

 ftinacam vulgarem five domefticam appellafle^ In hac radice nervum inefle longitudinej qui 

 eximatur poftquam elixata fuerit radiXj non folum dulcedinis caufa, fed quia tenenor fit pars re- 

 liqua exterioi-j ciboque aptior atque gratior. Hoc & m Paftinaca fativa vulgarij & in Rhaphano 

 profbici, praefertim ciim radices fint bene adultse, duriorem enim tunc continere nervum, cibo in- 

 sptum. Reliqua apud Autorem vide. 



A. I • Pafiinaca fylveftris latifoha C. B. latifolia fyheftris Parlc. Gen Germanica fyheftris, qur 

 bufdam Elaphobofcum J. B. SM& ^arfllCp. 



Radice niflturalba, fimplici, fibras aliquot majufculas e latenbus emitrente, odore & fapore Pa- 

 ftinawe fativs, a qua non aliter quam cultu nobis diiferre videtur, mquit J. Bauhinus. Cauie aflur- 

 gic iimplici bicubitali aut tncubitali, ereclro, rigido, ftnato, craflitie polhcari aut majore, brevila- 

 nugtne hirfutOj intus concavo, ramoib, Folits per intervalla alternatim pofitis veftito, Paftinaca; 

 iatrva fimihbus, verum minoribus obfcurius virentibus, & m apricis interdum lanugmoiis pixfertim 



N n qux 



