Lib. IX. T)e Herbis VrnbeUiferis. +1 5 



4. Carvifolia J. B. C. B. Carum fratenfe Park. 



J.B. 



Carvifoliam voco herbam radkibus fingularibus, pluribus, valde longis, fatis tenuibus, intus fo- 

 riique albis, fapore virofo Coriandri yirentis, nixam: caules emittentibus bicubitales & alriores, Pe- 

 trofelini fimiies, tenues, ftriatos nonnihii, glaucos 8c anguiofbs, medulla alba fungosa plenos, ra- 

 mofos : folia partim a radice ftatim, partim ex caulium geniculis, quae membraneo, ftriato pedi- 

 culo obvolvunt, oriuntur, Cari foliis proxima, latiora, majora, glabra, palmo longiora etiam pri- 

 ma, divifura Paftinacae fylveftris vel Petrofelini vulgaris, longioribus tamen fegmentis ( per qus 

 nervus difcurrens fiilcum exarat ) quse ex intervallis cruces ramofas canahculatae rachi annexas ae- 

 mulantur, fapore acnufculo & nonmhii aromatico. Flores pediculis insequali longitudine, canali- 

 culatis, umbeilatim digefti fiint, parvi llli quidem, & fuperna parte ex luteoio pallefcentes & fere 

 albi, aversa rubentes : quibusdecidentibus /«?»«'»«>» rudimenta purpurafcunt, matura vero lata, ftria- 

 ta, fimilia fere Paftinacae Germanicae femimbus, glabra, aromatica cum amantudine & acrimonia, 

 minora quam Peucedani, pallida. 



In Montbelgardenfi Comitatu florentem invenit J. Bauhinus inter Blufims & S. Mauritium in Locus. 

 dumetis, itidem inter Dampkrre & pontem Vaujaucourt. 



Cap. IX. 



De Vmhelliferis femine foliacco> foliis in tenuiffima fegmenta Fmiculi amula divifis 3 feu 



De Anetho. 



DE Anethi Etymo nugantur Grammatici. Alii "Ayti^my quafi Jviww diftum volunt, i. e. 

 invi&um, qu6d cibi excitat appetentiam. Venus avnSw dicitur ™& ™ *r& ^w » quod fine 

 curfii fponte fua feratur, id eft quod cito crefcat ; vel ut apud Theocriti Scholiaften 

 habetur ®%£™ m<-> nywit&uy quod furfiim afcendat five eat, id eft, quod redum fit, five in re&um 

 aflurgat. Bod. d Stapel. m Theophr. hifi. 



I. Amthum J, B. Ger. hortenfe C. B. hortenfe five vulgare Park. IDili OJ %HnZL 



Fceniculo perfimile eft, a. quotamenin multis diflert; 1. Radice annua, inutili. 2. Caule mi- 

 nore & humiliore, ut qui fefquicubitum rarius excedat. 3. Foliis magis glaucis, & odore minus 

 grato quam illius. 4. Semine latiore, foliaceo, fapore acri, miniis grato etiam quam Fceniculi. 

 5. Umbellis florum luteis pariter, fed minonbus. 



In hortis feritur, feque e femine deciduo, fi permittatur, quotannis renovat ; nullibi tamen Locus: 

 ( quod fciam ) apud nos in Anglia fponte oritur, ut quidam fcripferunt. 



Herba, fed praecipue femen, digerit & difcutit, maturat tumores, auget lac, conciliat fomnum: y irtSm 

 Venereos appetitus minuit, fingultui vomituique medetur. Schrod. 



Oculis nocere & vifum habetare dicitur : quod nobis mirum videtur, cum Foeniculo, ( quod 

 omnium confenfu vifum acuit ) fimillimum fit, tam qualitatibus quam facie externa, nec minus 

 potenter flatus difcutiat. 



Tenerae comae & radix recens vim habent diureticam, eaque calculofis non parum prodefli 

 certum eft. 



Solent noftrates hujus femina aut etiam folia muriae, qua cucumerulos pro acetariis condiunt, 

 in coquere, ad faporem & odorem gratum communicandum, &c frigiditatem corrigendum. 



Decod. Anethi in oleo & aq. qu. f bibatur. Deinde frufta panis in aqua fervente madefac. 

 prsbeantur. Mirum in modum juvantur segroti in lleo a faecibus induratis etiamfi ftercus vomu- 

 erint. Chefneau ex Oribafio. 



Ad fingultum contumacem a frigida caufa, R Ol. ex femine Anethi gutt. iiij. Ol. Amygd. 

 dulc. | p. m. f. hauftus. Ad fingultum nullis remediis cedentem hoc unum habuit Otho Heur- 

 nius. 



a. Anethum Sylv. grandim fativo, foliis Fjsnicult Csefalp. Anethum Sylv. majm C. B. Park. 

 Anethum Jjlvefire femine exiguo Amees J. B. 



Ammeos potius quam Anethi fpecies, ideoque ad Ammi referendum, ubi ejus defcriptionem 

 vide. Eodem etiam pertinet, fiquidem a prsecedente differat, 



3. Anetho 



