jii Historia Plantarum. 



A. I. Trachelium majus Btlgarum Park. Lob. Cluf mafts Belgarum fvve giganteum Ger. emac. 

 Campanula maxima foliis latiffimis C.B. pulchra a Tojfano Carolo miffaJ.B. item Tra- 

 chelium candidum Anglicum majus, foliisferl Digitalis -vel Campmula j. B. iStflnt 



€f)?oattoo?t, 



J.B. 



Hu.}i\s radix nori ake quidem interram demktkur, fed innumeris tamen fibrislate cefpkem occu- 

 pat, candicantibus, laclrifluiSj dulcibus : Caules complureSj duomm aut tnum cubitorum altkudine, 

 concavi funt, minimi digiti craffitudine, ftriatij minimum hirfuti : folia Urtica:, Campaaulae majo- 

 risquidem fbrma, hirfuta, palmari& fefquipalmari longkudine, latitudine palmari [folia noftratis 

 Trachelii gigantei infra eain magnkudinem fubfiftunt, quatuor uncias longa, fefcunciam aut duas 

 uncias lata, rugofa ] m ambitu ferrata, akernatim ex certis mtervallis cauli apponuntur : ex quo- 

 rum alis fingulis finguli flores, partim furfum vergentes, & partim deorfiim inclinantes ex brevi pe- 

 diculo purpurafcente, albidi cum cceruleo, calathi effigiej in quinque lacimas longaSj acutas, gg 

 interdum extrorfum reflexas partiti, foris glabri, intus hirfuti oriuntur : apicibm totidem luteisj fylo 

 dilutiore, qui fuprema parte in tres partes findkur, quse circumfle&untuf. Calix quinque cufpides 

 longos habet. Flore marcefcente fuccedit magnum capkulum, Mefpiio fimile, deorfum inclbatum, 

 in quo femen. 



Lobelius hanc plantam bisexhibet eodem in loco, nimirum Obf. p. 177. fub tkulis 1. Trachelii 

 majoris Belgarum, & %. Anglici Septentrionalts majoris Trachelii candidi: ut facile eflet probare., fi 

 operae pretium foret. Gerardus quoque noftras bis eam defcnpfit & depinxit : verum error lfte in 

 Gerardoa Tho Johnfono emaculato detegkur & corngitur. 

 Locus. In Septentrionalibus Angliae montofis, agro v. g. Derbienfij & Eboracenfi copiose provenit. 



Variat floris colore,^ nam in montibus prope maximum Carthufianorum coenobium faturatiore coe- 

 ruleo floris colord obfervavimus, nulla alia inre anoftratediverfum, fbrealbo etiam in hortis fatum 

 variat. 



1. Campanula hortenjis folio & flore oblongo C.B. Viola Mariana Ger. Marianaflore pt&pttreoVixk. 

 Mariana Dodonai, qutbujdam Medium]. B. Cofetnttp 231H& 



j.b. 



Radix vqCcs., dulcis, alba^ Iongaj crafla: quse caulem emittk plufquam bicubkalem, teretem, hir- 

 joitum, afperumj in ramos divifum. Folia Trachehi majoris, anguftiora 3 longioraj hirfuta, crenata, 

 & modice per margines cnfpa. Flores ramorum extremitatibus infident, Calathifeu Campanae for- 

 ma, majores quam Trachelii, ventriofi, onsinquinque lacimas exterius reflexas divifisj colore cce- 

 ruleo feu viokceo, ranus purpureo, aut aibicante, m quorum medio (tamma latent lutea, fijlufyue 

 eredior, luteo pulvifculo refperfus. 



Infidet autem totus flos calyculo crebris thorulis hirfutis inaequali, in quinque acuminata foliola 

 floris kteribus apprefTa drfle&o. Semen exiguum fpadiceum. 



Secundo poftquam fataeft anno caulefcit, cumque femen perfecerit perit, & deciduo femine fere- 

 novat. 

 Locus. Nafckur ( ut aiunt ) in fylvis & montibusj necnon m opacis quibufdam tra&ibus, plenfque Italue 



& Germaniae locis. Matth. Nobis neque in Italiaj neque in Germania occurrk. 



Vafculi feminalis refpe&u a reliquis hujus genens differt, quod in quinque locukmenta divifiun 

 obtinet. 



* 3. Medium Diofcoridis RauwolfioJ. B. Viola Mariana laciniatis foliis peregrina C. B. Vi.Maria- 

 na feregrina Park. 



Rauwolf. 



Violse Marianse perfimilis eft planta, nec ita obvia cuivis differentia apparet praeterquam ln foliu, 

 quarin hac divifa magis, Cichorii lnftar. Flores edam magis panduntur, o£to foliohs m orbem difpofitis 

 conftantes. Radicis aufteritas major quam capituloi-um leminum, quse tamen nondum erant matura. 

 Loctts. Inter fruteta fepefque in akum affurgit, in profundaj tenebrofa & afpera valle Libaiii. 



Floribus in o6to foliola expanfis non folum a Viola Mariana differt, fed aquavisalia Cafnpanii- 

 lae fpecie ; eae enim omnes in qumque tantum fegmenta marginem partiturn habent : ut mihi du- 

 . bium fit an omnino ad hoc genus pertineat. 



A. ^.TracheliummajusGQV. majus flore purpureo Vnrk. parad. Ca?npanula ■vulgr. 



tica major & afperior C. B. Campan. major & afperior folio Urtica j. B. >&7S(tt 



€f)?oattoo?t, o? Cantctburp Mite. 



J.B. 

 Multum adViolam Marianam accedit. Radix alba, vivax, Rapunculi faporej non minus gra- 

 to. Caules cubitales [ imo bicubitales non raro & altioreSj minimi interdum aigiti craffitudine, itrj- 

 ati, concavi, purpurafcentes ] hirfuti : in quibus alternatim nafcuntur folia Urticae, pilofa, acutio- 

 ra, [inferioralongispediculishaerentia, fiiperiora brevibus] Flores ex foliorum alis coerulei aut vio 

 lacei, interdum albi, nolse fimiles, interius pilofi, calyce parvo, non ut m Viola Manana torulis 

 cannulato, inlacinias quinque acutas, ficuti& flores, divifo. Stjlus triceps, furredior, colore albi- 

 do, fiaminulis circumftipatur quinque luteolis, Vafculum feminalemm reliquis hujus generis. 



