8o<5 Historia Plantarum. 



* 4. Raphanifirum filiqud articulatd, firiatd maximd Morif. 



Non difFert a Rapiftro albo vulgari, nifi magnitudine florum & filiquarum propius ad Rapha- 

 ni fativi vulg, filiquas accedentium fpongiofa iiia iiibftantia. Semina in articulis feu nodis conten- 

 ta major. 



* 5. Eruca palufiris major flore albo J. B. Eruca falufiris major Tab. 



Radice nititur craila, lignofa, afpera : cauliadis donata pluribus, magnisj rotundis mediocriter al- 

 tis: quibus miident ftores multi, exigui, candidi. His decidentibus fuccedunt fihquuU oblongse, te- 

 nues, femen acris fapons includentes : Folia ejus magna, profunde ferrata, acuminata. 



C. Bauhinus Erucam paluftrem majorem Tab. Sinapeos fui 2. Apii folio feu albi iynonymam 

 facit. Verum fi intelligit Sinapi femine albo defcriptio Erucae pal. majoris ei neutiquam convenit 

 ciim Eruca paL florem habeat album, Sinapi vero illud luteum ; & Sinapeos albi iiliquae non tenues 

 iint & oblongae, fed craf& fatis & nodofa?. Vernm in Sinapeos fpeciebus, earumque fynonymis ordi- 

 nandis admodum confufus eft & obfcurus C. Bauhinus : nec mirum cum apud Botanicos omnes 

 qui ante eum fcripferuffi: Sinapeos fpecies breviter, imperfe&e & obfcure deicriptat funt, nec bene 

 a fe invicem diftiniStae : ut difficillimum fit, ne dicam impoffibile., decernere quas plantas deferi- 

 bant, aut mtelle&as vellent, imo ne ipfbs fatis icivifle arbitror. Confiile J. Bauhinum in hiftoria Si- 

 napeosalbi. 



Vires. 



C a p. XVII. 



De Eruca. 



ERuca "Ew&cwr» eo dicitur quia erodit : nam fi guftaveris os & linguam fatis acriter vellicabit. 

 Aliis ab urendo, quafi Uruca, u in e verfo, quod ignea: fit virtutisj & in cibo iiimpta Vene- 

 ris incendium moveat. 

 Hujus notae funt folia laciniataj glabra^ iiliquae angulofej odor fcetidus. 



I. Eruca major fativa, annua,fore aIbo,firiato].B. Er.fativa Gqt. Iatifolia alba fativa Diofco- 

 ridisCh. fativa albaVsxk. «BarOCn ilocftet 



Alba, lignofa, tenui radiee eft donataj fapore acri : caules iubhiriuti, cubitales Sc fefquicubkales : 

 folia Sinapi albi, minoraj teneraj glabra, ejufdem cum radice faporis: flores e coeruleo [ potius c 

 iuteo ] albidi, ftriis nigricantibus pi&i, ex calycibus hirfutis : Stli^ua ex brevibus pedicuiis glabra», 

 quales in Sinapi filiqua glabraj fed longiores, a lateribus fe aperientes : per membranam diftin&se 

 cui adhaerent multa femina flava, majora quam Sinapi^ jam daftOj minuique rotunda. Odor hujus 

 plantx validus & ingratus ne dicam icetidus, nec minus iapor, quanvis Itah eo delectentur, & ace- 

 tariis guftus gratia Erucam perpetuo admifcent : forte tamen viribus potius quam fapore fe illis com- 

 mendat initioj & poftea ufii frequenti palatoetiamfeconciliat. 



Eruca ( ut rede Plinius ) diverfae eft a Lactuca naturae, conciliatrix VeneriSj idcirco junguntilh 

 fere in cibiSj ut nimio frigori par fervor immixtus temperamentum aequet. Itali etiam nunc dierum 

 Acetani Erucae tantillum admifcent, ejuique guftu mirifice delectantur. 



Eruca non Medicorum tantumj fed & Poetarum teftimonio ftimulands Veneri nata videtur. 



Martialis, 



Et Venerem revocans Eruca morantem. 

 Columella, 



Excitat ad Venerem tardos Eruca maritos. 

 Ovidius, 



Nec minus Erucas jubeo vitare falaces. 



Folia ( ut autor eft Matthiolus ) decoquuntj additoque faccharo tuffientibus pueris propinant. 

 Semen contufum, ex vino potum lumbricos interimitj tumentem lienem minuit. Folia contufa 

 palpebris lmpoflta vifum acuunt. Semen cum melle miftum maculas omnes & nsevos faciei illitu 

 tollit, efficaciiis vero addito felle vaccino aut bovino. Offium fragmenta extrahit radix inaqua 

 decoita ; & impofita Ego frasfero folia radici, quicquid Jcribat Matthiohs J. B. At Matthiolus hoc & 

 pleraque alia e Phnio tranftuht. 



Sunt qui pro certo ( mquit Camerar. ) affirmant, multosfefe annos ab Apoplexia & ejuimodi afte- 

 ctibus immunes perftitifie pulvere ex Erucse & Cymini partibus aequahbus, 



a. Rapijlrum 



