Lib. XVII. T>e Herbis flore tetrapetalo anomalh. 8<S*7 



* 1 8. Lathyris minor conglomerato flore C. B. minima Park. minima C. B. Lathyris minor Dalecham- 

 fii Lugd. 



19. Tithymalus cypariffw J. B. C.B. Ger. Pityufa Tithjm. pinea five Efulaminor Park. atpreffmus 

 J. B. tfommon €ppjc0£putgc. Tithymalus pineus Ger. huic idem videtUr. 



J- & 



Radix minimo digito craffior, fepe tenuior, fibrofa, Hgnofa & nonnunquam ferpens. Caules pro- 

 mit dodrantalcs St cubitales, primo fimplices, poftea ramofos, m qmhusfolia primo Linaria% mol- 

 lia, qua> poftea tenuiora multo cum 111 ramos dividitur. Flores in umbellx quali rbrmam diipohti, 

 longis pediculis foha quibus donantur perforantibus, lutei, ex quatuor quafi femilunulis conjun&is' 

 extrorium vergentibus corniculis compofiti, apcibus kem luteis : quibus tnquctri iucceduni 

 in qvcHov&femen. Ab eadem quoque radice exurgunt caulicuU ( ego pro abortu habeo, hcet a non- 

 nulbs pro privata fpecie proponatur ) quorum folia breviora multo, pinguiora, fubrotunda, averfa 

 parte plunmis pun&uhs leu ftigmatis rufis notata, in quibus ramulis non memmi florem obfervarc* 

 Hmc patet quid fentiendum fit de Tithymalo fti<5tophyllo Thal. i. e. cypanffia folns pundis croceis 

 notatis C. B. foliis maculatis Park. La&e autem partibus omnibus turget. 



Hic Tithymalus pro anni tempore & a:tate lnfigmter variat: non rar6 enim vemo temporeco- 

 ma rubente aut flava exit. 



Pratorum margines & fepium iftam fxpius alunt Efulam. In Anglia fponte non provenit, quod 

 fciam. Mirum nobis yidetur Botanicos de Tithymalo pneo, five Efula minore, planta paffim cognita 

 & vulgo in hortis culta tam confuse & obfcure fcribere, ut nefciam plane qmd iibi veiint, quove ti- 

 tuloillum proponant. Ab aliis fpeciebus, mihi faltem notis, difcretu facllis eft, radicibus reptatri- 

 cibus, ftatura humili, foliis oblongis, anguftis, virentibus, mollibus & teneris, in caule creberrimis, 

 Linaria- adeq fimilibus ut obiter intuentem proiisfallant; verum fiicco ladeo facile diftinguuntur fe- 

 cundum verf lculum lllum vulgarem, Efcula laftefcit, fine latte Linaria crefcit. 



Tithymalo Cypariffia fimilis, Pityufa multis J. B. Tith. foliis Ptni, forte Diofcoridis Pityufa C. B. 

 Tithymalus pineus Ger. Pityufa, Ttthymahts fmea five Efula minor Park. poths Tith. cypa- 

 riffias vulg. ejufdem. 



J.B. 



Tithymalus hic rarus etfi Cypariffia: vulgb diclrae fimilis, ab eo tamen alius eft, radice Iongiore, 

 craffiore, minufque fibrofa : Caules multi, fere cubitales, fimplices, interdum in ramos multos do- 

 drantales didu&i ; perquos/e/wconferta, craffiora, firmioraqne quam Cypanffia: & magis glauca : 

 extremis ramorum infident»w£<&cmagna?, folus peltatis, non majonbus Cypanffiaj. 



De Tithymalo cypariffia & pineo di&is confuse admodum fcnbunt Botanici, ut mihi pame per- 

 fuadeam unam & eandem fpecie plantam cffe. Afthocinloco a J.Bauhino defcripta, videtur efle 

 Tithym. paralius,aut alia quaxiam f pecies nobis incognita. Notandum tamen plantam Parkmfono 

 fub titulo allato defcriptam efle Tithymalum cypanffiam J. Bauhini ftiperius proxime defcriptam : 

 quarque hoc m loco a J. Bauhino defcribitur, fub titulo Tithymali Cypanffia vulgaris a Parkinfbno de- 

 icribi ; fiquidem folns brevionbus & craffioribus & in caule crebrionbus magifque confertis feu den- 

 fiiis fitis a Tithymalo pineo difFerre fcribit, Lobelium fecutus. 



Crepidines iabulofi fiuminum & vicini colles frequentius hunc alunt, inquit J. B. Abundat m Locus. 

 plankie arenofa prope Argentinam, & Bafilea: adRhenum verfiis Halungen, ut & prope Monrpeli- 

 um. Planta autem illis m locis frequens nobis non aha vifa eft quam Tithymalus paralius, qt fuperi- 

 us diximus. 



Omnia Tithymalorum genera adurendi vim obtinent (inquit Tragus) imprimis verb laAeuseo- Virei. 

 rum fuccus, quare raro citra noxam fumi pofHint. Dodonsus Tithymalorum omnium fuccum per 

 inferna purgandi validam vim habere fcribit, Bilem, pituitam & aquofos humores ducere, etiam in 

 exigua quantitate fumptum; fed ventnculum vehementer conturbare, & interna vifcera inflamma- 

 re ; eamque ob caufam ab ejusufu dodos ac prudentes medicos abflinere. 



Efula pituitam validiffime, praxipue per inferiora, purgat, unde & Rufticorum Rhabarbarum 

 audit. Eft autem acris, ignea & erodens, adeo ut unpudentium mendicorum fraudi mferviat, qui 

 ejus fucco cutem fibimet exulcerant fcabntiei fpecie. Schrod. 



C. Hofmannus te nunquam confuluifTe ait, ied fuifle tantum fpectatorem audacix vulgaris qua? to- 

 ta Cochlearia admetitur. Si quis tamen (mquit) uti vd\t,Efuld prteparata OfHc. utatur, qua: per viginti 

 quatuor horas fteterit m infufione acerrimi aceti, iterumque exhccata. Hujus dofis eft a 9ij. ad 

 5j. & fine noxa purgat. Cafp. Dornavius ita corngit, R. Efuta pra-p. §iv. Macis, Galangae a 5ij, 

 Spodii prxp. 3j. Trag. Bdellii ana 5iij. Fiat pulvis, cujus dof." a 3 {'■>. ad j. 



lo. Tithymalus Cypariffias Alpin. exot. 



Alpm. 



A radice crafla, quatuor digitos longa, lacteo ficco turgente, ( ut & reiiqua planta tota dum re- 

 censeft) caules producit miiltos, tenues, junceos, parvis capillamentis, brevibus, multis, tenuibus, 

 Pmi foliis fimUibus veftitos, prope radicem nudos, fed pundfis nigrefcentibus crebris maculatos, 

 quorum iinguh umbellam ex tribus aut pluribus furculis conftantem obtinent, & in pi incipio um- 

 bella: unum utrinque foliolum, oblongum, parvum, extremo acutum, Myrti foho fimile, mi- 

 nus tamen & tenuius, quilibet etiam umbelk iurculus circa medium utrinque folium praedi- 

 cto fimilegc minus; a quo furculus ufque ad extremum fpica: modo fert fohola, ex una parte incii- 



E e e e x nantia^ 



