Lib. XVIII. T>e Herbis flore papilwnaceo,feu legwnwofis. p p 



Cap. ii. 



De Faha. 



FA.ba, Graxis *6<w&> a Faiifcis, Hetrurix populo, Haba di<fta eft, unde vocabulum fumptum 

 videtur. Martinius a W», i.e. vefcor, pafcor, deducit, ut fit quafi Paba. Ifidorus a <?*>. 

 A Dodonsco hoc genus legnmtnis Boona Latine dicitur, qui Germanifmo fukus, ldioma- 

 teque Alemannico abufas, at alus doftior videretur, nomenclaturam hanc novam excogitavit (m- 

 quit J. Bauhinus.) Oeterum Boona- five 25can nomen a Baiana Italico dedu&um videtur, qua tota 

 Infubrii & Liguria recentes Fabas vendentium voce appellari autor eft Hermolaus. 

 KvttfMi Grscis didi creduntur quia funt «f tb wW JW, ^ iimt <& raW. 



Fabs nota: generics funt filiqua? eredae, crafla: ; femen maximum, ad latera comprefTum oblon- 

 gum cum hilo magno in extremo, caules angulofi, firmi, concavi. 



A. I. Faba C B. Faba, Cjamos legummofa J. B. major hortenfis Ger. Park. ^attren-fccattg?,. 

 J.B. 



Radice partim efl redta, partim ferpente, ftrumosa & fibris donata, ex qua caules furriguntur duo- 

 bus cubitis altiores, [imo in ktiori folo humanam altitudinem fuperantes, vel finguli vel bini ter- 

 nive pro fertilitate fbli] quadrati, inanes, foliis adverfis, csfiis, ex oblongo rotundis, ad unam co- 

 ftam adnexis : ex quorum alis flores onuntur fimul aliquot jun&i, congeneribus Pifis fimiles, quo- 

 rum fupremum folium ungue purpurafcente albidum, ftriis purpurantibus ptitum eft; duo lateralia * 

 in medio nigra, in ambitu alba, ftamina occultans colore eft ex albo herbaceo. Semen in fdicjuis 

 magnis, craflis, carnofis, hirfiitis, fiirre6tis, oblongum, latum, planum, compreflum, maximum, dt- 

 midiam drachmam interdum pendens, colore pierunque albo, interdum rubente, hilo in fumma 

 parte longo, nigro. 



Poftquam femen dederit radicitus exarefcit. 



Fabafru<£tu albo & fruftu rubro, non fiint duse diftin<5tx Fabarum fpecies; fiquidem experientia 

 noftra, Fabse rubra fatae non femper rubras producunt, fed interdum, imo fipius albas. Haec co- 

 loris mutatio accidentalis eft vanetas, quse vel folo, vel culturas debetur. 



2. Faba minor (ive equina C. B. minor fylveftris Park. 5. five communis Ger. emac. jfitffo' 



fieang, o? ^ojfe-ncan^ 



CauUbm, foliis, floribtts & filicjuis hortenfi feu majori Fabs fimilis eft, fed minor. Folia tamen 

 pluribus pinnarum conjugatiombus conftant, magifque conferta funt. Flores e foliorum finubus 

 exeunt ln pedicuhs parvts, fex plerunque in eodem pediculo, qui delapfi totidem relinquunt fili- 

 quas, minores &c rotundiores quam praecedentis, femina claudentes minora, tumidiora, rotundiora & 

 modice oblonga, alia pallidiora, alia nignora. Foecundius eft plerunque hoc genus Faba majori feu 

 hortenfi, tum filiquarum ad fingulas alas numero, tum feminum m fingulis fiiiquis. 



Fabis [ hortenfes intellige] m cibisutimur frequentiflime : funtque in multis regionibus ( ut re<5te xjfus & 

 Adverfanorum au<5tores ) vere & tota asftate magnum annonx fupplementum. Nos Trago fubfcri- Vires. 

 bimus recentes innoxias effe in cibo, & bonum fiiccum gignere. Veteres eofque fecuti Dodonarus, 

 Cafp. Hofm. & e recentionbus alu, Fabas flatulentas efle aiunt, & tanto flatulentiores quo viridiores, 

 cujus conlequens eft, difficilis etiam qQc concoitionis ; quod tamen nos non experimur quamvis aflivo 

 tempore Fabis frequenter vefcimur ; nec probamns fc?>tentiam Dodonai aridas & exfccatas recentibus pne- 

 ferentis, quod ' fci. mimts flatulentas futet, fed potins cum Trago eas operarits relinquimm. Nec video cur 

 porcos alidque ammalia faginent, & non a<]ue hommes. 



D. Mundy de efculentis p. 121. fe novifte fcribit rufticum quendam pauperem, qui in gravi an- 

 nona: difficultate fabis fblis elixis, nec alia re, hberos aluit; pueris tamen iti paftis melius coloratos 

 aut habitiores vix alios videres, unde conftat copiose nutnre fabas andas, poftquam ventriculus eas 

 ferre aflueverit. D. Tancredus Robinfon. 



De facukate adftri<5toria fanna: fabarum, ejufque proinde ufu in dyfenteria raedicos diiTentire 

 video. Cafp. Hofmannus a. farina fabacea, feu Faba frefa Veteribus di<5ta & lomento fabx, quia 

 paratur fine cortice non oportere ait ullam exfpeitare adftrictionem, qux corticis eft, non autem 

 Jiibftantia:. Qtia, pergit, ex hmitatione lntelhgtt unufquifque, quo tn errore verfentur illt, qui hac 

 fanna vel in aceto folo, vel ln aceto & aqua decofta utuntur m alvi fluxibus ex debilitate reten- 

 tricis; nifi enim totx decoquantur nihil fit. 



Dodonxus e contt;a Fabam cum putaminibus defcendere ait nec omnino facile, nec omnino tar- 

 de • abfque his autem alvum conftringere ; Nos m Dodonai fententiam propendemus , cum videamus in 

 frumento florem farina furfuribus excujfis potentiiis aflringere, &" furfures extergere, farinaque defcen- 

 fum promovere : rem tamen experientid determinandam relmquimus. Faba minor facultate ac tem- 

 peramento admodum fimilis eft majori ; non tamen tam hominum cibo quam equorum faginai 

 lervit ac utilis eft. 



Fanna Fabarum non tantum intra corpus utilis eft in dianhoea & dyfenteria, fed & extra m ma- 

 cultsa Sole contra&is, alnfque cutis fbrdibus extergendis ( fi ilki fricentur) in fugillatts difcutiendis. 

 Aqua deftillataex flonbus dturetica eft, maximique usus m maculis faciet extsrgendts eaque fucan- 

 da. Flores autem fuaviflimum odorem exhalant, ut agri aut hortt Fabis confiti, cum m flore funt, 

 odor etiam e longinquo fentiatur. 



An Boona iivt 2$can ^ Veterum Faba non levis eft tnter botanicos controverfia. Vide fis Do- 

 donsum, J. Bauhinum & Cafp. Hofman : in De Medicam. Officin. Certe Vcterum Faba parva fuit 



& 



