399 



bent, tamen totam curam gerunt pecuniæ unius vel alterius 

 acadeinici studiosi, a parentibus ipsis demandatam, præcipue 

 si studiosus privatissimus fuerit Professoris auditor. Si adeo- 

 que in hac re peccavi, peccavi ex ignorantia, hoc non etiara 

 in vestra academia esse solitum. 



Altera vero ratio, quam probabilius obtinere credo, in 

 relatione quadam erit quærenda, quam procul dubio Arabiam 

 niissus Prof. Forskål vel ejus contubernalis olira, Falck Tibi 

 rescripserunt, de controversia et rixa scilicet quadam acer- 

 rima, quæ inter me et dictum Forskål exeunte anno præce- 

 dente Tui gratia intercessit. Novi malitiosam huius rixæ 

 expositionem , quam Forskål in hac urbe disseminavit, quam 

 adeoque nec Te latere posse, non sine ratione judico. Mhil 

 tamen feci in hac controversia, nisi quod Tu in meo loco 

 constitutus ipse fecisses. En factuni! D. Forskål desiderabat, 

 ut ipsi Falkius tamquam socius adjungeretur. Aula regia 

 desiderabat vero aliquem ex danica natione adjungendum. 

 D. Ascanius proponebat Doet. Cramerum , per sex annos 

 meum in Hist. natural. assiduum auditorem, me licet hoc ipsi 

 dissuadente. Forskålius acerrime urgebat suum Falkium, qui 

 tamen apud omnes, quos conveniebat, rusticum agebat. Et 

 fere injuriosus in Regem fiebat Forskålius, postquam omnis 

 spes de Falkio erat sublata & Cramerus receptus. Quoniam 

 Cramerus meus non solum auditor sed & amanuensis fuerat, 

 Forskålius apud omnes, quos conveniebat, aulicos Ministros 

 aliosque sine ulla hæsitatione aperte profitebatur: Kratzen- 

 steinium non eum esse virum, qui posset alicui auditorum 

 suorum eam historiæ naturalis cognitionem instillare, ut is 

 inde subjectum aliquod regni naturæ describere vel charac- 

 terizare queat. Uno verbo, unicum esse Linnæum, qui hoc 

 artificium auditores suos docere queat. Mirum tamen hoc 

 erat judicium, cum is nunquam antea occasionem habuerit 

 vel tantillum cognoscendi, num ego in illa scientia vel mag- 

 nam vel exiguam cognitionem habuerim. Advenam illum 

 tamquam & amicum & discipulum Tuum summa qua potui 

 amicitia excepi, curam ejus dissertationis polemicæ impri- 

 mendæ partern in me suscepi; apparatum, quem ad expedi- 



26* 



