401 



utpote Professorem, honorem membrorum Universitatis pro- 

 movere, non calumniis maculare! Tum ille: Oli! mi Professor! 

 Sane Tu non indigne ferre poteris, si Te Linnæo multo in- 

 feriorem esse publice profitear, nam hoc tibi non esse poterit 

 ignominiæ. En delicatam epocham ! Minime gentium! ego 

 regero, hic in academia Havniensi non opus est, ut Linnæus, 

 exterus , in meam humiliationem & despicatum extollatur. 

 Hic, ubi non Linnæus, sed ego historiam naturalem doceo, 

 opus est, ut studiosi nostri ne quidem suspicionem accipiant, 

 me ineptum esse ad illam scientiam tradendam. Num ego 

 animo meo præcellentiam Linnæo tribuere velim, hoc mihi 

 relinquendum est, sed publice officium meum a me exigit, ut 

 nemini, in doctrinis docendis mihi demandatis, dexteritate 

 loco cedere videar. Et Tu maxime non eris judex huic rei 

 competens, qui maxime ignoras, quid sciam & quid ignorem! 

 Tum ille : Oh, ne male feras, si dicam, Te esse pigmæum 

 respectu Linnæi. Surgo sella longa, qua cum ipso residebam, 

 ne cogerer alapam ipsi infligere. Respondeo : Ita! sim pig- 

 mæus, sed pigmæus, qui humeris Linnæi insistit. Accedebant 

 tum alii itineris socii. Rixam tum ille in Cramerum dirigebat. 

 Ego vero raonebam, ne cum delirante, qui demens mihi in 

 propria domo mea insultare non dubitaret, amplius rem habe- 

 rent. Referebam omnia Ministro aulico, directionem habenti, 

 et parum aberat, quin rejectus tum ipse fuisset. Inde eius 

 furor in me, adhuc jam Constantinopoli in Cramerum sæviens. 

 Ponas Te jam in meum locum, & cogites, quid Tu in 

 tali casu egisses & dixisses. Et si tum adhuc judicas, Te 

 jure in me irasci posse, hoc Tuo judicio relinquere debeo. 

 Ille quidem Forskål disseminavit, quasi ille nonnisi defendendo 

 Linnæum talia despiciosa verba opposuerit; quasi ego quidem 

 autor rixæ & insultans Linnæum ad defensionem eius provo- 

 cassem; Cum tamen ne quidem de defensione mea contra 

 ipsius iniquas comparationes & calumnias cogitassem, nisi is 

 demens me maxime coram irritasset. Sentiat enim quisque 

 de Tua præcellentia et mea ineptitudine in H. N. quicquid 

 ipsi placuerit; hoc liberum esto. Nemo tamen hoc bene 

 ferre cogitur, si quis talem humiliationem mihi in faciem 



