402 



obloquitur, vel in urbe disseminat. Ne credas me aliquid 

 reticere velle, circa rixam illam, quam forsan ipse Forskål 

 transscripsit, en aliara eius partern, alio die peractam! Cum 

 semper Forskål suam præcellentiam , tamquam Linnæi disci- 

 pulus, præ me extollere & mihi tacite quasi comprobare stu- 

 deret, quondam ille defendebat (sine occasione sibi data) 

 neminem nisi Linnæi discipulum intelligere posse characteres 

 rerum naturalium in systemate Tuo traditos (quasi illi non 

 ab aliis quoque aliis verbis tradi possent!). Ego regero : quidni? 

 si Linnæus autores citat, ubi eadem res aliis verbis immo 

 figuris præfiguratur , & si quis ipse illa subjecta possidet, 

 quare non intelligeretur eius descriptio? e. g. si Is antennas 

 mordellæ appellat filif ormes & cerambycis setaceas, tum sta- 

 tim ex considerata utriusque figura scio, qualis idea cum illis 

 terminis sit conjungenda, & si mibi hoc placuerit, potero 

 semper iisdem terminis ad Linnæi sententiam uti. Ille pro- 

 ponebat exemplum: quid intelligatur per cochleam rostro vel 

 canaliculo effuso? Respondeo: procul dubio illum termi- 

 num metaphorice esse intelligendum pro porrecto (aus- 

 geschweift) (loquebamur germanice) ; nam eam esse effusi 

 significationem. Sed ille : falleris maxime ! naso adunco 

 regerebat, designat enim ille character cochleam, cuius ro- 

 strum vel canaliculus aquam infusam sub situ orificii hori- 

 zontali effundit. Itane! ego regero, nec propter eius nasum 

 aduncum monstratum poteram cohibere: In tali casu sane 

 honori mihi duco , me non intellexisse sensum characteris 

 illius. Nam hoc ad genuinum idioma latinum grammatice 

 exprimendum fuisset: canaliculo effundente (non effuso) 

 scilicet aquam. Erubescebat ille ea vice. Malo Te scire 

 rixas nostras integras, quam ab Forskålio malitiose corruptas, 

 Tuoque tum judicio relinquam, num hoc, ex ita lacessito me, 

 male suscipere velis responsum. 



Ne adeo serio finiam, accipe anecdoton aliquod jucun- 

 dissimum ad historiam natur, pertinens. Nuper D. Ascanius 

 & Rolander in musæo D. Oberhofmarschalli, Moltke, mira 

 curiositate perlustrabant caput ingens Testudinis (non majus 

 tamen vitulino). Manu volvebant Tuum Systema N. & ad eius 



