Lib. XXIV. . *De aJrboribus quarum fruBus kflorib. Jejuritti. 1381 



primo inmetalladefluxerit ; Metallicus ( utpote vir boausac naturae peritus )ei non utitur, led alia 

 naturalia venarum figna obfervat. Schwenckfekl. Agricola. Qui plura de ea velit, J. Bauhini Hifto- 

 riam petat. E ftolonibus feu fiirculis hujus arboris riunt virgae pifcatonae, & ad equos pigriores inci- 

 tandos flagellorum vice. Ex iifdem intortis fafcium vincula : Mirum autem ( ut facete Plinius ) 

 contufb ligno alicui majores ad vincula effe vires. Ex iifdem, cum fatis excreverunt per medium 

 in Iongum fiffis circuli doliares efficiuntur. E contextis crates viminea;, i^UtalcjGf noftratibus diibe, 

 ad varios ufus parantur, ut v. g. ad fepta quibus inferno&u ovium greges includant efficienda. 



Ex ligno etiam carbones parant pi&ores, fculptores & aurifabri ad delineationes & praeludia figu- 

 rarum ducenda commodos. Ex hujus etiam ligm carbombus pyrius pulvis confici fblebat, antequam 

 Alni carbones ad eum ufum commodiores efle comperti fuerant. 



Ex radice nodofa & undulatim crifpa vafa & fupelleitilia varia formantur, quae ad iongos anno 

 durant, nec facile corrumpuntur. 



3. Avellana purgatrix C. B. Park. furgatrix Novi Orhis J. B. Nuces furgentes Ger. 



Monardes has colore & forma noftratibus fimiles efle fcribit, putamine tenui, coloris fpadicei, 

 triangulares, medulla interiore alba & dulci, fic ut multi dulcedine ille&i decepti funt. At quam 

 pinxit Cluf. lentus & mollis contegebat cortex, partim ex cinereo candicans, partim mgricans : 

 Hunc fequitur putamen minus fblidum quam in vulgaribus Avellanis : id nucleum continet Avel- 

 lana: magnitudine candidum, fohdum, Avellanae vulgai is aut Iligneae fapore, tenui membrana ob- 

 du&um. Integra Nux altera parte feflilis eft, & conjun&im binae nafci videntur, ut interdum Ca- 

 ftaneae. 



In Hifpaniola infiila nafcitur. Leeut. 



Pituitam & bilem inferne & fuperne purgant. Earum vehementiam aflatione infringunt. Coli Vhes. 

 doloribus praefens funt remedium, flatus difcutiunt, & clyfteribus injecla: mediociiter evacuant. Dofis 

 eft a 5 P. ad 5 )■ fed aflandae. 



Qyamvis mihi non conftat, an Nuces hae fint genuinae Avellana: necne, quoniam tamen ab om- 

 nibus qui de iis fcripferunt hoc nomine appellantur, huc referendas cenfiii. 



Cap. IIL 



De Fago. 



FAgus a Dorico ?*jpf pro wtf< ^ 9ny», id eft, edo : five quia ejus fru&u homines vefcebantur 

 ante fruges inventas, ut Euftathius ait, five quod vulgo faltem hoc cibo uterentur, quia ext- 

 guo labore pararetur, contra quam fruges, ut is rudionbus feculis ditiorum tantum cibus fuifle 

 videatur. Cave autem credas Latinorum Fagum eandem efle arborem cum Graecorum ?»>»• Haec 

 cnim Quercus fpecies eft. 



A. Fagus C. B. Ger. Park. Fagus Latinorum, Oxya Gracorttm J. B. €f{e $$tttfy€xtC. 



Arbor eft magna, patula, ramis difFufa, caudice craflb,& procero; materie firma, alba, maculata, 

 cortice laevi, fubcinereo, mediocriter craflb. Senio confeda cavatur, ficut & Quercus nonnullse. 

 Ante omnia notatu digni m Fago oculi, feu longae &c fquamatae illae gemma:, quibus facile vel me« 

 dia hyeme omni nudata fronde, a caeteris ommbus arbonbus diftingui poteft. Eae unciam circiter 

 plus minus longaz, anguftae, exacutx & pungentes, ut & dentifcalpiorum vicem viatoribus non in- 

 commode praebere poflint, involutaj tunicis craffis ac lucidis, continentes foliorum pnmordia, quibus 

 emergentibus intumefcunt gemmae, & tunicae illae fatifcentes decidunt. Folia ad Populnea, ut ple- 

 rique volunt, potius ad Ulmea quodammodo accedunt, firmiora, laevia, &c nonnihil lucida, integra 

 ( exceptis nonnullis in quibus aliqus ferraturae, feu eminentix longe a fe mvicem diftantes apparent) 

 & lanugine interdum, prafertim in ambitu obfita ; fapore acido pra:fertim novella : qua* colore ab 

 ortu ex luteo vindia funt, notante Trago, mox faturatae viriditatis. Quo tempore folia erumpunt 

 apparent Juli, ex longis pediculis pendentes, rotundi, ac multis apicibus luteis conftantes, caduci 

 ut Nucis Juglandis. Hos cum Trago veros & genuinos flores efle affirmamus, quicquid contradicat 

 J. Bauhinus. Sequuntur ealyces echinati, angulofi, hifpidi, fed non rigidis fpinis, interna parte lanu- 

 ginofi, carnofi fatis & fueculenti, guftu acido, qui adaperti quatuOr arquis portionibus dividuntur ; 

 m quibus nuclei triangulares, kvi & fpadiceo cortice, qualis fere in Caftaneis, mtra quem praeter 

 tenuem cuticulam medulla alba, fubdulcis, pinguis, cum exigua tamen adftri&ione, efui tamen gra- 

 ta. Hic frudus, ubi maturuerit ex calyce echinato fiia fponte decidit, qui fi porcorum & munum 

 gulam effugerit, vere appetente germinans e terra erumpit binis per exortum latis & pinguibus fo- 

 liis, ut quivis facile obfervare poteft. Radices nec multas, nec altas agit, pro arboris propomone, 

 fed fummje terrae obhsrentes. 



Arborem hanc Oxyam Graxorum efle, non wV, Bellonius, Dalechampius, J. Bauhinus abund^ 

 probant, quos conliilat Ledor. Ex collatione defcnptionum Oxya; apud Theophraftum, 5c Fagi 

 apud Plinium, qua; in multis conveniunt, ( ut hunc ex lllo defcriplifle minime dubium fit) id colh- 

 gunt : cui accedit, quod Bellonius etiamnum hodie in monte Atho Fagum vocari Oxja, &c m Mace- 

 donia Oxyas adnotaverit. 



Amat montes fed praecipue humentes, nec afpernatur plana, Solo gaudet cretaceo aut petrofo : 

 non minus m Angha quamin Germania multis locis provenit, prasfertim in Meridionaiibus ; unde 

 miramur Csfarerri in Comment. fagum Britanniae denegafle< Folia 



