Lib. XXV. T>e Arboribm quarum fruBm~h^bnbT]^mBi. "* 14.20 



DE MORO. 



lunt quia bacca? ejus nigra funt. Alii & redtius a Grarco dedu&um exiftimant. Nam & arbor ipfa 

 Mojs* appellatur a Nicandro: Fru&um vero ^mv dici /Efchyli, Sophoclis aliorumq, autoritate com- 

 probat Athenasus libro VI. alii -w « (M(\s, id eft, exitio, fupplicio, infortunio dedu&um putant, 

 qubd exitii quondam caufa fuit illis qui exfcindebant. At quibus quaefo aut quando ? Nec defuere 

 Grammatici [ qui Iiteram pro litera ponendo ] my* _tr' dmq&m di&am arbitrantur, id eft, ftul- 

 tam cum iit fapientiffima, Plin. lib. 16. c. 25. Noviffirna urbanarum germinat Morus, nec niii ex- 

 a<aofrigore, ob id di&a fapientiffima arborum. Idem I.18. c.27. Cum germinare videris Morum, 

 injuriam ppftea frigoris timere nolito : eadem de caufa fapientiffima fertur. Verum Etymologias 

 ilias *&r «Wpgstew explofit Voffius in Oratoriis. 



Cum Mori albac Julos longis pedicuhs hatrentes obfervaverit J. Bauhinus : cumque etiam in Mori 

 nigra- iconibus juli longis pediculis dependentes pingantur. Fru&us. autem utriufq, brevibus, nigra; 

 breviffimis mlidere dicuntur, fufpicamur julos a baccis disjunctos efle nec fructus iis fuccedere, ut 

 nonnulli volunt, quamvis nihil affirmemus, fed rem obfervatione diligenti determinandam relinqui- 

 mus : imprafentiarum autem, donec certius conftiterit quo referenda fit, Morum huic generi fub- 

 nedlendam duximus, & Ficui proxime pramittendum quacum in multis convemt. 



Morus nigra J. B. riigra vulgaris Parlc. fruilu riigro C. B. Morus Ger. Gfyt filacfe SMpuIUCtrp,. 

 J. B. 



Moro caudex fatis craflus, contortus ac nodofus : altitudo juftae arboris; rami patuli; cortex ru- 

 gofus, craifus, lentus: matenes robufta & meditullitus flava : radices numerofe, magna? ac robufta^, 

 non tamen alte defcendentes, fed icfs diffundentes, ii Matth. credimus. Folia ex rotunditate in acu- 

 men deiinentia, interdum vitiginea, iinuata, per ambitum ferrata, ta&u nonnihil afpera, hirluta, 

 fapore iubdulci & vifcofb. Pro floribus Dod. autore Juli funt virentes, lanuginoii. Fruclum fert 

 breviffimo pedicujo hxrentem, majorem & longtorem quam Rubus, glomeratum iimiliter fed acmis 

 miniis rotundis, primum quidem virentem & aufterum, poft rnbentem, acidum & aditringentem, 

 per maturitatem nigrum, fanguineo dulci fucco madidum, manus & os inficientem. Matth. ait 

 modicam ubi maturuerit remanere aufteritatem. 



Situm florum in hac arbore fru&uum refpe&u, at neq, formam eorundem nos docent Botanici ; 

 neq, ipfi ha&enus obfervavimus. Theophraftus, qui omnium curioiiflime eos contemplatus videtur, 

 lib. 1. cap.22. de eorumiitu, Gaza interprete hsec habet. Etenim flores hac in totis fruBuum integu- 

 mentts habet : at neque cxtremis feu fummis inftdentem, neque- Jingulatim fartes ambientem, fed mediis in- 

 culcatum, mfiforte confrici nequeant propter lanuginem. Verum haxnon fatis clarafunt, ut indecer- 

 to colligere poffimus ubi difponenda fit hxc arbor. Scribit Casfalpinus, non florere evidenter, led 

 frudum nafcentem binis fquamis tegi, quibus decidentibus velut flofculorum apices totis frudibus in- 

 fldere, qua: iane oblervationem merentur. 



Morus alba Ger. Park. J. B. frucJu albo C. B. <€fyt tdljite S^uIuCJTCp, 



J.B. 



Tota delicatior eft, ut a nobis* quidem obfervatum, eaque propter bombycibus alendis, magis ex- 

 petita : folia teneriora, anguftiora nrmaque, oblonga magis non minus Nigra foliis ferrata, aliquando 

 vitiginea fed tam concinna divifura, ut Gallici fceptri Lilia artifici pi&oris manu facfta ad certamen 

 provocent. Julos longiufculis pediculis hsrentes plures fa^pe fimul profert, ut in ramo fpontane— 

 Mori ex Italia delato obfervavimus. Frudus non ut prascedentis niger, fed per maturitatem albus^ 

 fapore (Matthiolo tefte) mellese dulcedinis, quo fit ut minime cum nigra facultate conveniant, 

 minor etiam, ante maturitatem viridis & fubviridis, auftenufculo fapore. Radix in ingentem fefe 

 diffundit longitudinem, magis quam nigra, fortafle quoniam amplior, altior procenorque femper 

 quam nigra habeatur. 



Morum albam Veteribus non penitus incognitam fuifle fabula Pyrami & Thisbes apud Ovidium 

 aliofque e quorum fanguine Mori baccis aiperfb qua: prius alba: fuerant in nigrum colorem mutata? 

 1 uut, arguere videtur : quamVis apud reliquos Veteres, Theophraft. Diofcor. Galen. Plin. & Geo- 

 ponicos ejus mentio nulla. Quod ii Ovidii xvo vel ante extitiflet ( inquit J. Boda;us ) nunquam 

 Plimus fcripfiflet, minimum in hac arbore ingenia profecifle, & ex infitione nullam nifi in magni- 

 tudme obfervatam diverfitatem. Et Csfalpinus candidam, qua: hodie frequentiffima eft & optima 

 ad Sericum prsftandum, peregrinam quondam fuifle in Italia putat, ut etiam beftiola:, quae ex ejus 

 frondis paftu fericum reddit. 



Lacuna Morum hominum amicam dicit, & locis deleftari qua; homines frequentant. 



Lobeho Albs Mora muko infipidiora efle dicit quam Nigrx, ad naufeam potius quam ad alen- 

 dum nata, caduca, fatue dulcia. 



. Amat Morus loca calida, fabulofa 8c plerunq, maritima, planiora; nec temerein montibus Mo- Loau. 

 rum vifam Plimus fcnbit. Frigidiora tamen loca facile tolerat, & in Anglia noftra non infeliciter 

 adolefcit. 



Serotino germinatu floret, maturatque celeriter frudlum Morus. In noviffimis florent, inter 

 pnma maturefcunt Plin. Ergo, ut plurimum (inquit J.B.) menfe demum Maio germina emittit, 

 frudum maturat Augufto, aut etiam citius pro loci temperie. Tardiffime fenefcere hanc arbo- 

 rem Veteres prodiderunr. 



Seritur 



