\<,yz H I S T O R I 



L A N T A R U M. 



Ca:falpino fruftus niger^ ut in LiguftrO rotundus, ofle binas cavitates habente, in quibus fingula 

 femina continentur. 

 Locm. In fepibus & fylvis feu frute<5tis paffim provenit tam in Anglia quam in exteris regionibus. y£ftate 



fioret. Baccae Septembri maturantur. 



Lignum lanionibus ad verucula conficienda in frequenti ufu eft; nam durum admodum eft & 

 renitens, ideoq, carnes facile penetrat exacutum. Tragus ad utenfilia & ruftica inftrumenta, do- 

 tiffimum vero ad carros pertinentia conficienda expeti fcribit ob durabilitatem. 



Camer. tradit Italos ex hujus ligno aquam ftillatitiam elicere, qua fbla ftrumas ffiqua id fieri 

 poffit ratione) pemtus difcutiant'; fin minus maturare parum & diminuere. 



FrucStum inguftabilem omnibus animalibus producit Cornus fcemina. At Caefalpinus a turdis. 

 multum expeti aflerit: cui contradicit Dodonaeus, baccas fapore ingratas, & volucrem nulli defide- 

 ratas efie fcribens. 



Ananienfia rura in agro Tridentino oleum ad lucernarum ufiim conficiunt e Cornus fceminaj 

 baccis decocStis primo in aqua, deinde torculafi expreffis. Matth. 



In demorfis a cane rabido eundem habere effe<5tum dicitur hujus lignum quem habet Corni 

 maris. 



Modeftinus in 1. penult. ffi ad legem Pompon. de parricidis, antequam facco parricidse inderen- 

 tur, oflendit in more fuiffe pofitum, ut virgis fanguineis caederentur, nempe ex hac arbore fumptis, 

 non, ut quidam legunt, fagmineis, aut, ut alii interpretantur fanguine rubentibus, quoniam infeli- 

 eiffimum haberetur & maxime infame. Magius, & ex eo Dalechamp. 



Hinc fortafle Veteribus Virga fanguinea diefta eft hxc arbor ; ni potiiis qubd virgae ejus magna 

 ex parte rubeant fanguinis inftar. 



— 1 



GAP. XV. 



De Rhamno. 



RHamni nominis etymon non occufrit ; ita vocant Frutices quofdam Bacciferos fpinofbs, qud- 

 rum nonnulli frucftu fiint monopyrend, fpirtis longis validis qui hujus loci funt. 



I. Rhamnus fpinis ob\ongis % flore eandicante C. B. cortice albo Monfpelienjis J. B. primus Clufli flore 



albo Ger. fecundus Monfpelienjium } Jive primus Clufli Park. 

 J.B. 

 Frutexeft magnus, totus fpinis armatus, incaudice quidemmagnis ut Oxyacanths Matth. in 

 ramulis minonbus, cortice albicante : & quod obfervatione dignum, grandiores illi aculei, palmum 

 circiter longi, rigidi, acuti, exramis enati, alios pariunt aculeos parvos, non miniis rigidos pungen- 

 tefq, eodemq, loco folia magnitudine varia. Rami una cum fpinis cortice teguntur cinereo, folia 

 fuftinentes Sahcis, terna aut quaterna, indidem orta, fragilia, candicantia, fifcculenta, nullo infigni 

 fapore praedita. [Vere natorum ramorum folia magna, fpinx parvaj] Flores pauci, Laureola? folio 

 deciduo fimiles, parvi, longiufculi, candicantes [fiibccerulei J. B.~] extremis oris in quinque cre- 

 nas divifi : quibus decidentibus feminis quoddam rudimentum relinquitur finquit Cluf) At Gsfal- 

 pino obfervante baccas fert parvas, Oleae figura. 

 Locut'. Nafcitur multis Hifpaniae, Lufitania: & Gallia» Narbonenfis locis, autore Clufio. Nos circa Mon- 



fpelmm & Florentiam Hetruria? urbem copiofum obfervavimus. Floret Martio, pariter atque Au- 

 tumno. Autumno nova fuccrefcunt folia, interdum decidua. 

 Vfus. Hujus folia Salmanticae & aliis quibufdam Caftelk locis, autore Clufio, cum turionibus ex oleo 



& aceto edunt primis menfis : nonnullam enim acrimoniam cum aciditate conjuncStam habent, qas. 

 faporis gratiam conciliat. 



a. Rhamni primi Clujii fpecies altera J. B. Parlc. Rhamnm alter Clufli flore purpureo Ger. emac. 



alter foliis falfis } flore purpureo C. B. 

 Cluf. 

 Hic, obfervante Clufio, primo fere fimilis eft, fed humilior, & frequentioribus ramis fruticans j 

 minoribus/o/«/ & magis carnofis, falfoque guftu, fuperiore candidior : Floribus ejufdem plane cum 

 illo forms, fed purpureo plane colore. 



Uno tantum loco invenit Clufius juxta Horivelam urbem, Orcelim Veteribus didam, ac flumen 

 Setabin Vet. nunc Seguram appellatam, Regni Valentini extremis limitibus. 



A. 3. Rhamnus Salicis folio angufto, frutlu flavefcente C. B. fecunhts Clujii Ger. emac. primus 

 Diofcoridis Lobeltojive Utoralis Park. Rhamnus vel Oleafier Germanicus J. B. <^alioU) £ 



€^o?n, 0? £ea^ucfctf)02n. 



Frutex efl tricubitali akitudine, quibufdam in locis arborefcens, at ramis rigidis & frangi con- 

 tumacibus ; Oleae foliis fed anguftioribus, fuperne viridibus, inferius candicantibus, perpetuis. Flof- 

 culi totis ramulis adnafcuntur ad foliorum exortus herbacei, mufcofi, quibus fuccedunt bacca: feu 

 acini rotunditate & magnitudine Myrti, in fe numerofa congerie racematim compadi, ac rarais 

 arcfte apphcati affixiq, perexiguo petioli appendice, colore flavefcente ac luteo, matuntate crocato, 

 fapore acido ac peracerbo, unico intus nucleo aut vinaceo, non lapidofb ut Corni, fed qua: denti- 

 bus facile atteratur. Baccae per totam hyemem virgis adhaerefcunt. Radice nititur multifida, diffufa. 

 Totus autem frutex pulvere refperfus videtur. 



Pro- 



