Ub. XXXII. T>e Anomalu & minus cognitis, &c. 1805 



Parldnfbnus Santalum album in pulverem redairum & vel in ovo forbili fumptum, vel m vino 

 rubro fuper cineres cahdos per rioctem infufum & hauftum ad fpermatis fluxum in utrovis fexu 

 commendat. _ ^ m 



Santahm rubrum J. B. C. B. Ger. Park. ftcfc «ganfcerg, 



Lapidese fere duritiei & ponderis funt e Santali rubri truncis frufta, qua: delibrata importantur, 

 colore intenfius rubente quam lignum Brafilium, ut fere nigrefcant, pedtinibus re&is denfiffimis, 

 interdum crifpis tuber aut nodofitatum veftigia imitantibus. Odorem nullum evidentem fpirant, 

 f apore fere fatuo cum levi adftri&ione. Commanfum vix modicum falivam rubeo colore tingit, at 

 linteo affriftum tingit. _ /.,.«- , ., • v ,„ 



Garcias Santalum rubrum & hgnum Brahhum eo mter fe difterre fcnbit, quod Santalum rubrum 

 neq, dulce fit, neque inficit; at lignum Brafilium utrumque. At vero Santalum rubrum quod ad nos 

 adfertur rubro colore inficere Botanici pleriq, teftantur, Sc experientia confirmat, quamvis aliud ma- 

 gis, aliud minus. t , 



Porro rubrum Santalum non nafcitur m Timor, fed loco valde diftante, viz,. in India intra GzLn-Ucuf, 

 gem fluvium, rn Tanafarim & mantimis quibufdam Charamandel. Ex his locis omne Santalum 

 rubrum adferri pro certo aflerit Garcias. 



Hoc genus Santah refrigerat & aftnngit : unde quicquid virium Arabes aliique adversus ardores Vires. 

 aliofque morbos calidos Santalis attribuunt, huic potiffimum conveniunt. Rubri Santah (inquit 

 Garcias ) apud Indos exiguus eft ufiis & rarus. Utuntur tamen contra fervidas febres eo tempora, 

 frontem & arterias inungentes. 



Abelicea fi<ve Santalus adulterina Cretica J. B, Pfeudofantohm Creticum C. B. Pfeudofantahs Cre- 

 tica Abelicea diffa Park. 



Abelicea, autore Hon. Bello, arbor eft magna, redta, multis ramis praedita, adfpe<5tu pulchra, cui 

 folia Alaterm, fed rotundiora, profunde ferrata [quos flores proferat ignorare fe fatetur. ] Frudrus 

 magnitudine Piperis, figura quafi rotundus, colore inter vindem & nigrum medio. Materies ligni 

 dura & paululum odorata : pulvis enim hujus Santala imitatur. 



Arbor hac in fblis montibus Leucis, eorumque altiffimis jugis provenit : & ex ea trabes hunt. Locus ££ 

 Antiquis ignotum fuifTe putat Honor. Belli, ni fit Uhnus montana Theophrafti, lib. 5. c. i \ . Sed v J' iU 

 folia neque leviter ferrata funt, neque magna, ut Pyri, verum longe minora. 



6. Ebenm J. B. €60ttp. 



Hujus duo.genera defcribit J. Bauhinus, Verum feu genuinum, 8c Sylveftre. 



Verum di&um fylveftri ponderofius eft, nigrum, alicubi interdum colore nucis Juglandis, aut etiam 

 pallidius ; quam coloris varietatem in bonitatis notis habent : paffim ceu minutis quibufdam feg- 

 mentis fcarificatum longe frequentibus, aliis fplendicantibus nec lmpreffis refertum. Schickardus <■ 

 Architeftus aliquando fed rarius hominis craffitudine truncos fe vidifle teffatur, fed nullum unquam 

 quod non putredinisaliqua labe alicubi fuerit infe&um ; quale Sc nos aliud habemus (inquit J. Bau- 

 hinus) ac Suberis quodammodo fungosa fubftantia in parte quadam ; quod atati & corruptehe tri- 

 buiffemus, ni is monuifTet aliter. 



Sylveftre vocatum pradicfto nigredine ac pondere cedit, fed vix elegantia ac fplendore: paffim 

 quoque lineis, ceu fcarificationis quibufdam veftigiis, verum non ut in priori profundis aut incifis, 

 nihilominus tamen fplendentibus, confpicuum. Veri portio adolefcens flamma non injucundum fpi- 

 rat odorem, ut nobis quidem videtur, non tamen fine odoris quadam gravitate peculian. Utrumque 

 aquse injecStum protinus fidit, & vix aliud e lignis invenias ponderofius. Videtur tamen fylveftris 

 nonnihil pinguior & oleaginofior efle. 



C. Bauhinus etiam duo genera habet, ea funt, 



1. Ebenus Theveto in Indiae infula Palmobotere prseftantiffima & nigra. Val. Cordus fcribit 

 quofdam Guaiacum lignum Ebcnum efle contendere, & Pena cenfet Officinarum Ebenum fpeciem 

 Guaiaci efTe. Veriim meminerimus ( inquit J. Bauhinus ) ab Autoribus prodi frondes Ebeni Buxo 

 fimiles ; at Guaiacinas allatas vidimus Comari Laurive facie. Prseterea Guaiacum neque nigra ma- 

 terie eft, & venas pedinum modo difcurrentes habet. 



2. Lignum pice fere nigrius & polito ebore kevius : arbor craflb cortice veftita : in cujus intimis 

 Ebenus clauditur. Ejufdem generis ligna rubentia, & cerx modo flaventia reperiuntur in infula 

 Mauritiana. 



Theophraflus Ebenum India^ peculiarem efle fcribit, cujus duo genera, alterum pra.'ftanti pul- 

 chroque ligno, alterum vile ac ignobile ; ipfa arbor fruticofaeft velur Cytifis. Virgilius quoque, 

 Sola India mgrum Fertebenum, inquit. Verum obfervante Phnio, Herodotus eam fithiopia: intelligi 

 maluit, 8c in tributi vicem regibus Perfidis e materia ejus centenas phalangas tertio quoque anno 

 penfitaffe ^Ethiopas cum auro & ebore. Et Diofcorides, qui duplicem Ebenum defcnbit, alteram 

 eamque optimam iEthiopicam facit ; alteram bonitate infenorem Indicam. 



Plinius duo genera ita diftinguit, 1. Rarum ld quod mehus, arboreum, trunco enodi, materie 

 nigri fplendoris, ac vel fine arte protinus jucundi ; i. Alterum fruticofum Cytifi modo, Sc tota 

 India difperfum. 



Ebenum foffile & lapideum, quod Georg. Agricola defcribit ad feptimi libri De nat. Foffilium 

 fere calcem, alia longe res eft ab Ebeno vulgaris hodie usus & notitia;. 



Vulgare Ebenum non effe /Ethiopicum Diofcoridis vel his argumentis probatur, qubd guftu non 

 fit mordax, nullam dum manducatur oftendat acrimoniam, nullum igni inje6tum emittat odorem, 

 nec ullam pinguedinem, fiaccendatur,fundat. Jo. Bod. 



O o o o o o o Theophrallu s 



