— 13 — 



Overdag houdt hij zich schuil in de eene of audere geliefkoosde 

 verblijfplaats en gaat eerst tegen of na het invallen der duis- 

 ternis op roof nit, waarbij hij zicli niet zelden tot op zeer aan- 

 zienlijken afstand van zijn dagverblijf begeeft. De euveldaden, 

 waaraan hij zich op deze rooftochten schuldig maakt, zijn van 

 te algemeene bekendheid om hier te worden opgesomd. Kleinere 

 dieren worden door hem waarschijulijk met een slag van een der voor- 

 pooten gedood; over de wijze, waarop hij grootere dieren aanvalt, 

 bestaan verschillende meeningen. Sommigen beweren, dab hij zijn 

 prooi bespringt en dan met zijn tanden bij de keel grijpt, waardoor 

 de groote slagaders verscheurd zouden worden ; andere meenen, 

 dat hij het aangevallen dier met de Klauwen der voorpooten 

 aangrijpt en het den nek breekt door keel of hals tusschen 

 zijn kaken te nemen en te schudden of om te draaien. Het 

 komt mij intusschen voor, dat de wijze van aanvallen en dooden 

 wel van omstandigheden zal afhangen en dat zijn ontzettende 

 vlugheid, lenigheid en kracht hem wel in staat zullen stellen, 

 behalve de beide zooeven aangegeven wijzen, nog een onbegrensd 

 aantal andere in praktijk te brengen. 



Wilde zwijnen en herten, voornamelijk kidangs, vormen in 

 den natuurlijken staat van zaken een groot deel van het voedsel 

 der tijgers en waar dit voedsel in voldoende hoeveelheid te vinden 

 is, doen zij in den regel niet veel kwaad. In het tegenover- 

 gestelde geval zijn zij verplicht naar andere hulpbronnen uit te 

 zien en deze vinden zij in een dicht bevolkt land als Java al 

 zeer gemakkelijk in de diersoorten, die den veestapel der bevol- 

 king uitmaken. Menschen worden in het algemeen niet dan bij 

 uitzondering aangevallen, maar het schijnt dat tijgers, die zich 

 eens met goed gevolg aan een menschelijk wezen hebben ver- 

 grepen, daarin zooveel smaak vinden, dat zij na dien tijd hoogst 

 gevaarlijk worden. Op deze wijze laat het zich verklaren, hoe 

 in sommige streken van Java, o. a. in Bantam en in Krawang, 

 verschillende kampongs door de bevolking moesten worden ver- 

 laten, omdat het leven der bewoners in bedenkelijke mate door 

 menschen-jagende tijgers werd bedreigd. 



Maakten wij hierboven reeds melding van het feit, dat de 



f 



