X » )( 



communiter negligatur , filli tamen , qui ita iudicant , re 

 ipfa faepius iam oftenfum eft. Sunt autem problemata 

 ifta Archite&onica , a fublimiori Mathefi pendentia , in^ 

 primis quidem ea , quae aedifrciorum firmitatem concer- 

 nunt. Non tamen penitus excludenda lunt , quae venu- 

 ftatcm fpe&ant , quanquam fateri fas fit , minorem efle 

 Mathefeos in pofterioribus, quam in prioribus, vfum. Vtrius- 

 que generis problemata tradtat ClarifT. Auctor in hac 

 difTertatione , quae et plurimos aliorum errores corrigit , 

 et plura hactenus ab aliis non foluta problemata com- 

 prehendit. 



Initium ducit Auctor a diligehtiori concameratio- 

 num architedtonicarum , quas fornices vocant , confide- 

 ratione. Supponit , vti fecerunt Audorum architec"toni- 

 corum optimi quiuis , venuftatem atque commoditatem 

 dimenfionis Geometricae poftulare , vt cunei omnes , ex 

 quibus fornix conftat , ita parentur , vt lecti eorum fin- 

 guli , feu re&ae, fecundum qnas fibi incumbunt cunei , ad 

 medium fornicis punctum , tanquam ad centrum , con- 

 vergant. Calculo tum inquirit , quanta in fbrnice , hac 

 ratione conftrudto , fit vis cuneorum refpe&iua , quacum 

 quiuis eorum in plano , cui incumbit , \erfus fornicis cen- 

 trum defcendere nititur. Quoniam autem , ex mente Au- 

 dloris , requirit fbrnicis firmitas , vt niflis hic , quem cu- 

 neus quiuis exercet , vbiuis fit aequalis , deducit exinde, 

 dari non pofle fornicem , debita firmitace praeditum , 

 cuius cunei omnes eflent aequaies mole , ac idem ha- 

 berent pondus abfolutum , vnde porro concludit , inae- 

 c 3 quakm 



