«io RES0LFTI0NES FROBLEMATVM 



effe iudicarunt ; fed in eo defecerunt a veritate , quod 

 cuique tali curuae , ocuiis gratae , fuam certam et pro~ 

 priam rationem in ponderibus cuneorum non aflignaue- 

 rint. Ita recenfet De la Hire in Mem. de FAcad des 

 Sciences de Paris 1702 , quosdam hanc tribuifle formam 

 Tab. IV. f orn i c ibus , quae ex (equenti conftrucliione patefcet. Sit 

 Fig. 4. AB altitudo fornicis ? et recta BD , priori ad an^ 

 gulum reclxim iuricta, femilatitudo eiusdem; debet fbrnix 

 tangere has re&as in A & D; praeter ea vero diuidatur 

 vtraque in eundem numerum partium aequalium pro 

 lubitu , tum iungantur puhda EF, GH , IK , et defcri- 

 batur curua , quae tangat aiicubi omnes has re&a& EF f 

 GH, 1K, etc. 



§. XVIII. Vt fciatur , qualis fit haec curna , ftsf 

 ducla , quam de la Hire fatetur ab initio habuifie pra. 

 ellipfi ; ducit idem hic ex quocunque puncto M redas 

 ML et MN, perpendiculares ad BD et BA , alTerit- 

 que , patere ex regula de maximis et minimis \ quod 

 BD , BF , BL et BA , BE , BN , fmt in proportio- 

 ne continua 5 ex qua proprietate naturam curuae dedu- 

 cit. Cnm vero vix perfpici poffit , quomodo de hac 

 proportione conftet : melius foluitur problema hoc per 

 methodum Hofpitalii , in Analjfe des infinement petits , 

 §. 14.6 , de inuenienda curua tangente infinite multas 

 re&as , certa lege ductas ; quod hac ratione praeftabimus. 

 Sit pro tangente EF, DLzrj/ , LM~,r, BDr^, 

 B A — b ; et praeter ea BEzr/ , BFrrw ; et quia , per 

 conftructionem , AE fimilis eft pars ipfius AB, qualis 

 eft BF ipfius BD: erit AE [b-t) : AB(^) — BF '«): 



BD 



