i4<$ 



HlSTORlA PLANTARUM. 



profundius incifa ac fubafpera, noitri autem non proprie incifa funt, fed potiiis 

 finuata, nec afpera fed mollia. Cupani Caules nudi funt aut foliolis minimis donati, 

 ramofi ramulis in praUongos pediculos flores firigulares fuftinentes excurrentibus. 



88. Hieracium montanum Tragopogonoides, cinereis foliis, laciniis contortis dentibus 

 Aprinis fimilibus Hort.Cath. 95. Caules nudi funt, in noftra ficca a D. Sherard com- 

 municata in duos tantiim ramos divifi. 



89. Hieracium Alpinum Dentis leonis folio acuto pilofo, capitulis Tragopogonoidibus, 

 pungenti lanugine obfitis Hort. Cath. 95-. Cauks ramofi funt & ad ramulorum exortum 

 foliis longis anguftis veititi, verum quod fingulare eft in hac fpecie eamque ab om- 

 nibus nobis cognitis primo ftatim afpe<5tu difcriminat, furit fquama: calycis fpinulis 

 pungentibus afperae. 



90. Hieracium marinum tomentofum incanum, Cichorii folio, flore candido fulphureo 

 Hort. Cath. Florum pediculi & calices infigniter tomentofi & incani funt. Folia ut in 

 aliis Hieraciis incifa & laciniata. Planta eft valde ramofa, inque fummis caulibus & 

 ramulis plures perfiepe flores geftat, interdum fingulos. In Horto Beaufortiano ex fe- 

 minibus a D. Sherard fatis ortum eft. 



91. Hieracium maximum glabrum, Eruca: folio Tournef. Hifi.plant. circa Farif. In Hortis 

 & pratis invenitur. Caulis ejus 3 circiter pedes altus elt, canaliculatus, cavus, laevis, 

 3 lin. craffus. Folia prima y aut 6 pedes longitudinis obtinent, in plures partes ad me- 

 diam ufque coftam divifa, quarum unaquaque feorfim Dentis leonis folium fatis refert, 

 omnes autem fimul Eruca hortenfis folia inferiora non male referunt. Folia caulem ve- 

 ftientia fatis longe a fe invicem diftant, eorumque laciniae breviores funt, fed multo 

 magis acuminata: ,• ultima tandem folia Dentis leonis fatis fimilia funt. E foliorum 

 horumce alis inferioribus oriuntur ramuli in plures furculos divifi, paucis foliis veftiti, 

 & floribus radiatis onufti 7 aut 8 Unearum diametro, quorum femiflofculi flavi funr, 

 verum fubtus prope extremitates purpurei. 



92. Hieracium canefcens praeakum aphyllocaulon floribus parvis Triumfetti Nov. Tlantarum 

 icon. & defcrift. 



Haec (quam in arenofis Farnefianorum collium areis, aliifque Roma adjacentibus pendicibus 

 ubertim perennantem primo notaveram) Martii ac Aprili menfibus uno cefpite, (nonnun- 

 quam duplici aut triplicato) frondium ovaliumin orbemfuper humum fufarum dives occurrit,- 

 quarum longitudo major digitalis, latitudo vix unciam tranfcendit, margine raris dentibus, 

 at prominulis exafperato. Earum fubftantia, licet pinguis, tacfui tamen obfequiofa, nervo 

 feu coita, identidem in utraque parte elevata per medium dirimitur : prope radicem latiffi- 

 ma, ibique brevem pediculum conftituente,- fed decrefcendo adeo tenuis eflicitur, ut in ob- 

 tufo frondis apice quafi evanefcat : ejus color reipfa viridis, fed ob lucidam candidorum 

 villorum copiam, praecipue tranfverfim fpectantibus incanus apparet, uti etiam candidior 

 in junioribus foiiis, quorum delicatiorem crafin denfiflima tomenti mollities tutatur. Odor 

 & fapor herbaceus. E frondium medio junceus erumpit cauliculus, pallide viridis, ad cu- 

 jus initium angultiffima; ac rara: frondes, imis neutiquam brevitate cedentes notantur, fed 

 ubi elatior extolli coepit frondium expers, frequentiffimum lateralium flagellorum in mi- 

 nora alia iterum atque iterum fe findentium prole contentus, tricubitali altitudine fu- 

 perbit. Extremis cacuminibus luteolus infidet flofculus, Pilofella: vulgaris flore aliquantu- 

 lum minor, fed calice, petalis & feminibus, eidem non parum fimilis. Hactenus exaratae 

 partes fuam recognofcunt originem ab unica in junioribus plantis radice albicante, fefqui- 

 palmari, caudam annofi muris rorma semulante ; in fenioribus duplicata, craffiore ac intpr- 

 ta, in utrifque pulpofo cortice, tenuibus barbulis fed raris capillato, fibras ligneas intus 

 fervante, compofita. Quac radix vulnerata magis quam folia lacteas fundit lachrymas, &, fi 

 dcntibus conteratur, amarorem prius impreifum in jucundam fapiditatem mox commuut. 



P. 248. Ad Cap. De Dente leonis. 



1. Dens leonis anguftiore folio C.B. Aphaca anguftioris folii Cafi A vulgari Dente leonis 

 difFert foliis paucioribus, anguftioribus & profundius laciniatis, femine etiam ruffo, cum 

 illius citrinum aut fufcum fit. 



2. Dens leonis Chalepenfis, foliis longis, flore minore melino, radice nigra. Folia quam 

 vulgaris longiora funt, varie etiam fiffa & aliquando integra. Flos ejufdem formae eft, 

 fed minor, coloris pallidioris : Radix longa, tenuis & cortice nigro tedta. D. Bobart. 



3. Dens leonis glaber anguftiore & longiore folio, floreminore Morifhifi. P. 3. Ara- 

 dicis rc6tx & fibrata: fummitate proveniunt (more congenerum) /<;/;# glabra, dodran- 

 talia & pedalia, vix pollicem lata, quae aliis hujus familiae multo apparent anguttiora, 

 denticulationibus reftis, nec furfum, nec deorfum fpe&antibus, profunde incifa: inter 

 haec protruduntur pediculi pedales & fefquipedales, redi, tenues, laeves, aphylli, foli- 

 di, atque horum fingulo cacumine fios ttnicus, omnino luteus, casteris hujus familiaj 



minor 



