I B. 



X. Herb<e Vcrticilhtx diH<e. 



10. Sideritis ere&a, teucrii pratenfis folio, lA^thiofica Tluk. Almag. Tab. ;iy. F. 3. 



Planta hxc ere#a, palmaris & dodrantalis., ftatim a radice fibrata in % plurefve cauks non 

 ramofos affurgit ,• . quorum, fingulis geniculis, ad uncialem intercapedinem, folia bina.tim 

 nafcehtia pediculis brevibus adhaerentia, Veronica, Teucrii fratenfis vulgo vocatae fimilia, 

 ambitu rotundis crenis dentata, infident. Flores galeati fuprema genicula occupant, ficut & 

 in aliis. D. Bobart. 



P. 563. Ad Speciem Sideritidis 6tam nota. 



Sideritis glutinofa bitumen redolens Morif. Tralud. longe differt a Zanoniana. Prima fert 

 folia lata obtufa, & eft annua, Zanoniana frutefcit. Utramque cultam faepius vidL 

 Breynim, Bobartm, &c. [una nobifcum] plantas fynonymas effe volunt, nominum affini- 

 .tate decepti. Hermannm H.L.B. cum Stachy fpinofa jungit, a qua tamen toto ccelo 

 differt. D. Sherard. 



P. f6$. A D. Sherard certior fa&us fum Sideritida humilem lato obtufo folio Ger. emac. 

 multum differre a planta Rcma culta nomine Sideritidis Alfines Triffaginis folio CB.fr, 

 cui flores longi ccerulei, folia etiam anguftiora, & longiora ; Hixjus ramulum ficcum 

 hobis communicavit D. Sherard. 



11. Sideritis Cretica Salvifolia, flo. aureo, calyce amplo fpinofo Fluk. Almag. Bot. 



Ad 1 ^am fpeciem nota, qu6d fpecies illa Sideritidis, quam hoc in loco defcribimus, di- 

 verfa eft a Sideritide arvenfi latifoiia glabra C. B. Tark. non, ut opinabar, eadem. Dari 

 enim in exteris regionibus ejufmodi Sideritidem glabram tum ab aliis, tum maxime 

 a D. Jacobo Breynio certior fa&us fum. Ego certe noftram hoc loco def criptam Sideri- 

 tidem pro glabra. illa arvenfi habui, quod eam in tranfmarinis regionibus, v. g. circa 

 Spadam urbeculam, invenirem, quodque icon Sideritidis arvenfis glabra huic noftrae fatis 

 apte congruere videretur. ( 



Pro titulo falfo fubftitue 



Sideritin arvwftm latifoliam hirfutam luteafo. 



12. Sideritis Hifpanica crenata procumbens flore albo major Tournef. Elem. Bot. 



13. Sideritis Hifpanica bituminofa anguftifolia crenata, Ejufdem Tournef. 



14. Sideritis Hiffanica fcetidiffima glabra, flo. purpurafcente & coma canefcente Ejufdem., 

 iy. Siderids Hiffanica frutefcens feu lignofior aculeata Ejufd. 



16. SideritisfpicataScrophularia-folio, florealboj fpicis brevibus, habitioribuSj rotundis/ 

 pedicuiis iniidentibus Sk». Cat. Jamaic. 3©tftl J|J0|J#. 

 D. Skane. • 



Radices huic plures, tenues, albae, quaefimul coeuntes&unitae caulem emittunt quadraturri, 

 purpurafce.ntem, ad 3 pedum altitudinem affurgentem, ad 2 dig. intervalla/b/iw binis op- 

 politis vettiturhg Scrofhularia exa&e fimilibus tum magnitudine, tum figura, &c. prope 

 faftigium ex alis foliorum emergunt pediculi, unciam longi, capituia fphjerica nucis Avel- 

 lanae magnitudine fuftinentes, e floribus plurimis galeatis, albis, arite jun&is, utirtTrifolio 

 purpureo pratenfi, compofita. Quibus fuccedunt femina multa, minuta, nigra, fplendentia, . 

 pulveris~pyrii fubtiliffimi granis fimilia, in caHce concavo longo fufco, in y fpinulas fumma 

 parte divifio, contentae. 



Tota planta cum in fta,tu & vigore eft una cum capitulis Lupulorum ramulum feu race- 

 rnulum plurimum refert, unde nomen. 



Adripas torrentis, prope CljC i'CO ^iHiS, via qua Guanaboa itur, in Guanaboa prope tem- 

 plum, & alibi in infula Jamaica obfervavit D. Sloane. 



17. Sideritis montana praealta, nigro fubrotundo Lamii folio rugofo, flore rubello Bocc. 

 Muf. fk rar. T. j6. 

 Boccon. 



Pulchra haec planta ramofa eft, & aliquoties duorum pedum altitudinem fuperat, folo 

 pingui. Folia inferiora Galeopfis legitimae Cluf magnitudine funt, verum oblonga, nigri- 

 cantia & rugofa. Odore eft grato. Incauti cum folia angufta funt & parva, in folo fcil. 

 fterili, pro Stachys fpecie eam acciperent, fi notas Genericas Verticillorum^ Florum & Se~ 

 minum non obfervarent. Nafcitur in Alpibus S. Anna, & S. Teregrini } inque Fania iri 

 Italia. 



18. Sideritis longifolla glabra montana Bocc. M. P. R. T. 103, 



Q q Planta 



