105 


[dignissimum esse, et veram termini experientia quae- 
i|siti ideam continere. 
Inter tres priores, quos physicos perpetuae ni- 
|vis terminos dicere placuit, maximi procul dubio mo- 
menti est zedius, fortuitis montium littorumque cur- 
vaminibus minus obnoxius, sed non sine circumspe- 
ctione ad magnam observationum sedulo comparata- 
rum copiam constituendus. Hunc eorum, qui de ter- 
mino nivali egerunt, plerique tacite habuisse. viden- 
tur; aperte vero eundem professus est WAHLENBER& *), 
qui nivem, solutam terramque denudatam haud suf ficere 
censet ad terminum mivalem definiendum; sed: ,,ubi 
| mix, inquit, im campis planioribus (hyeme aequali fere 
altitudine tectis) terram. quod. ad majorem. partem. per 
aestates plerasque semper tegit, ibi ierminum mivalem 
ponere voluissem.** " 
Quod denique ad summum et infimum perpetuae 
| terminos nivis attinet, in zonae torridae montibus sibi 
proximos et paene parallelos esse scimus. Jam vero 
in temperata zona non modo alterum ab altero sen- 
sim sensimque magis deflectere, sed regularem etiam 
utriusque tenorem subito graviusque saepius pertur- 
sertatione non penitus congruere, atque exemplo mihi esse 
videtur confusionis ideae illius hic tam praeclare expositae 
cum rebus singulis experientia probatis. Quam enim inu Nor- 
wegia et Lapponia accuratissimo examine auctor esse cognovit 
termini nivalis perpetui inclinationem, «ea minime ex causa 
universali pendet, sed, ut ipse optime nos docuit, ex parti- 
culari harum terrarum ambitu atque structura originem ducit. 
Est itaque perpetuae nivis linea pAysica aliqua, eaque media, 
nec zietaphysica, quam ex loco laudato exspectasses. 
*) De climate et vegetatione in Helvetia septentrionali, 
pag. XX XII. 
