
(128) EUSTACHY WOLOSZCZAK. 
pinum, Phytheuma Vagneri, Gentiana punctata, Festuca picta, 
Geranium alpestre, Lycopodium Selago, Empetrum nigrum , acci- 
nium uliginosum, Crepis grandiflora, Mulgedium alpinum, Laserpi- 
tium alpinum, Melampyrum Herbichii, Hypericum alpinum, Meum 
Mutellina, Veratrum album, Scorzonera rosea, — dalej Campanula 
pseudolanceolata, Aconitum tauricum, Anemone alba, Leontodon cro- 
ceus, Viola declinata, Helleborus purpurascens i Allium Victorialis, 
które, jak się zdaje, nie wszędzie się pojawiaja. Jak z tego spisu 
widzimy, tylko około 20 roślin po Podluty na dół nie sięga. 
;padaloby mi jeszcze kilkoma słowami spomnaé o skryto- 
płciowych; lecz glonów nie uwzglednialem wcale, z grzybów ozna- 
czyłem tylko kilka na miejscu z okolie Podlutego, a mianowicie: 
Elaphomyces granulatus, dosyć częsty między głazami Lutej, Lac- 
tarius volemus, Russula lactea, Pleurotus septicus, Trametes sapinea, 
Coprinus tinctorius, Gomphidius viscidus, Rhimovis pannotdes, 
letus calopus i edulis, Lenzites sepiaria, Polyporus hirsutus, Peziza 
vesiculosa, Agaricus muscarius i Clavaria argillacea , ostatnia pod 
Jajcem Perehińskiem. W oznaczaniu porostów, watroboweów i msza- 
ków nie mogłem postąpić w braku odpowiedniego czasu tak daleko, 
aby o ich rozmieszczeniu mieć już teraz dobre wyobrażenie. Z wa- 
trobowców zebrałem kilka gatunków więcej, jak w przeszłych la- 
tach, a mianowicie: Plagiochila asplenotdes, Radula complanata, 
Ptilidium ciliare, Madotheca rivularis i kilka Jungermanij, dota 
nieoznaczonych. Tylko Sarcoscyphus Ehrhartii uszedł prawdopo- 
dobnie mej uwadze. Z mszaków charakteryzuja dolne lasy Hypnum 
Schreberi, Hylocomium splendens, Dicranum scoparium, Polytrichum 
Jormosum i juniperinum, Thuidium abietinum i delicatulum, Sphag- 
num acutifolium a szezególnie Lomnice Fontinalis antipyretica ; w gór- 
nych lasach przeważa Hypnum Orista castrensis, Hylocomium squar- 
rosum i Sphagnum Girgensohni; na szczytach sa najpospolitsze : Raco- 
mitrium lanuginosum, Dieranoweissia crispula 1 Andreaea petroplala. 
„Przy porównaniu flory terenu badanego z flora Pokucia po- 
kazuje się, że niektóre gatunki — nie uwzględniając nawet rosna- 
cych na Pokuciu na wapieniach lub sporadycznie — w terenie tym 


