
PN 3 






O WĘGLU BRUNATNYM. (181) 
Inne zaś posiadaja w okolicy przezemnie zbadanej stosun- 
wo znaczną miąższość i wszędzie się w granicach jej pojawiają. 
Następstwo ich po = nie uleg ga nigdzie w całej tej oko- 
licy żadnym zmia 
Nie brak wina dzie przykładów pojawiania się w górnej 
części lawiey danej miedzywarstw należacych do ławicy bezpo- 
średnio nadległej. Tu i ówdzie napotyka się mianowicie w pośród 
górnych warstw ławicy litotamnijowej na pokłady marglu prze- 
grzebkowego lub też żwirowego wapienia z nulliporami i z fauna 
ławicy ma gowo- przegrzebkowej. | 
ato jednak szczegóły świadczące o stopniowych przejściach 
pomiędzy pojedyńczemi ławieami. Nie wszędzie bowiem ławice te 
ostro sa odgraniezone, ale wszędzie w okolie zbadanej 
przemienia się ławica dana ku górze w tę sama, a nie w która- 
kolwiek inna ławicę. 
Przez długi czas porównywałem rozliczne tutejsze przekroje, 
w miarę jak zanikały pojedyńcze odkrywki, a rozszerzały się lub też 
tworzyły inne. Z dotyczacych moich spostrzeżeń, których rozbiór 
szczegółowy na odpowiednem miejscu podam, wynika, że utwory 
śródziemnomorskie na Podolu zdradzaja pewne prawidłowości, które 
tycza się pionowego ostoi zmian chorologicznych, a nie petro- 
— n» i że tego zaju prawidłowości ceho- 
iaż panuja na Ce bardzo wielkich 
d'Ee to jednak są odrębne dla różnych 
części „Podola: 
Żadna więc z powyżej w nh ławie nie stanowi t. zw. 
stratygraficznego poziomu (,Zone*), ani sama dla siebie, ani też 
łacznie z Re e? innemi Jawieami. Takie e poziomy musia- 
łyby się okazać stałemi co cech faunistyeznyeh i co do na- 
stępstwa swego nietylko na Podola. Musiałyby one raczej odpo- 
wiadać zmianom powtarzającym się we faunie pietra sródziemno- - 
enn s nie w najodleglejszyeh nawet krajach, w których 
zmian faunistycznych musiałoby być hii eei i nie 
moznaby wykryé w tej mierze nigdzie wyja 
Wiadomo, ze zasada ta jest punktem SAM calej nauki 
stratygrafii. 
Nie opierałby się na tej zasadzie podział warstw śródziemno- 
morskich całego „Podola“ na „podnulliporowe, nulliporowe i nad- 
nulliporowe lub też na poderwilijowe, erwilijowe i naderwilijowe*, 
choć podział ten słusznie za trafny uznano dla poszczególnych części 
tego kraju. Tak zwany poziom nulliporowy ważniejszą odgrywa na 
Podolu rolę, aniżeli warstewka erwilijowa, która w wielu miejsco- 
wościach traci swe właściwości i wówczas wśród innych utworów się 

