REWIZYA KRAJOWYCH GATUNKÓW WIESZYC. 9t 
stkie znamiona typowego A. aquaticus, cechowaloby ten płat raczej 
jako poehodzaey z nogi oddechowej A. goplańskiego. 
Blaszka ogonowa (Pleon) asellusa Sopa 58? różni się 
według Dra Kulezyckiego od blaszki innych ase 
kształtem ; u goplańskiego gatunku bowiem ps część blaszki 
ogonowej jest o wiele szersza od tylnej, tak iż ku tyłowi blaszka 
jest znaeznie zeszczuplona. "Weieeia są daleko głębsze i z tego 
powodu ostrzej występuja płaty brzegu tylnego, aniżeli u asellusa 
wodnego, prócz tego płat środkowy wystaje daleko więcej w tył“. 
I ta różnica charakteryzuje tylko okazy rozmaitego wieku nie zaś 
różne gatunki. Mniej lub więcej u wszystkich asellusów krajo- 
wych Pleon jest ku tyłowi nieco zeszezuplony, szczególniej u oka- 
zów młodych. We fig. 5 i fig. 6 przedstawiłem dwie najbardziej 
różne blaszki ogonowe, jednę z Asellus aquaticus z Krakowa (fig. 
5), druga z A. goplańskiego (fig. 6). Porównawszy dwa te ry- 
sunki ze soba i rysunkami podanymi przez Dra er ipii 
ocenimy z latwoscia watłość znamienia gatunkowego, opartego 
kształtach pleonu 
i ogonowe (Uropoda).  W opisie A. goplańskiego 
czytamy u Dra Kulezyckiego: „Widełkowate odrostki nóg ogo- 
nowych sa nierównej długości; ranię zewnętrzne o i—4. krótsze 
jest od wewnętrznego, podczas gdy u Asellusa krakowskiego są 
one prawie równej długości*. Jeżeli uwzględnimy, że cała dłu- 
gość widełkowatych odrostków wynosi 1—2 mm., to określenie róż- 
nicy o jednę ósmą do ,'; milimetra wyrażone ogólnie słowami 
nie będzie brzmieć inaczej jak: odrostki są prawie równej 
długości. W stosunkowej długości zatem ramion uropodów nie 
ma żadnej różnicy między "Asellus aquaticus var. cracoviensis a A. 
gopłanus. Widać to nawet z rysunków (fig. 7 1 fig. 8) skopiowa- 
nych z pracy Dra Kulezyckiego, mimo to, że te ryciny illustro- 
wać maja właśnie wrzekome różnice w długości ramion odro- 
równawczego zestawienia, jakie autor miał na celu, gdyż przed- 
stawiaja uropoda w rozmaitem położeniu rysowane. Gdy owiem 
de Sc Ze 
liezac ma sie ramie wewnetrzne uropodu d o ramienia zewnetrzuego 
jak 1:8 do 13, zkad wniosek, że nierówna długość odrostków wi- 
dełkowatych na dpi ogonowyeh jest cecha wspólna wszystkim 
asellusom naszego kraj 
