(18) ALEKSANDER NOWICKI. 
się jednak nierównie mocniej i wcześniej. W drugiej połowie koń- 
czącego się stulecia poczęto go, podobnie jak wszędzie, wprowa- 
dzać do zagajeń sztucznie na siedliska jodły. Nie ma on jednak 
takiej siły odpornej, jak jodła w razach klęsk elementarnych 
i uszkodzeń przez owady. Przed kilkoma laty grasował też w tych 
górach grzyb podpieniek (Agaricus melleus), który tak w za- 
gajnikach jak i żerdzinach, a nawet i starszych drzewostanach 
ege szerzył spustoszenia przez murs czerwony w korze- 
niach. 
Mimo że w formacyi tych gór brak ogniwa wapieni, to je- 
dnak żywocił tu od dawna buk, tak w dorodnych drzewostanach 
litych, jakoteż i wpośród jodłowników, w różnym stopniu przy- 
mieszania. Przypisać to może trzeba temu, że piaskowce tych gór 
zawierają na znacznych obszarach kaleyty. Buk utrzymał się tu 
jeszcze dotąd w przymieszaniu wpośród jodłowych drzewostanów, 
wspólnie z jodłą, a miejscami jako panujace drzewo. Dorodne 
buczniki jeszcze się tu znachodza, a zapiski tablie wykazują 
jeszcze przy wzniesieniu 929 m. ich silny rozwój. Opuściwszy 
jodłę, wspina się tu buk aż do wysokości 1109 m. n. p. m., gdzie 
już jednak karłowacieje. 
S Godzi się tu wspomnieć jawora, który ustepujae trwale, jest tu 
Już dziś rzadki. Strata to dotkliwa dla okolicznej ludności, dla któ- 
rej przez wieki stanowił cenny materyał w drobnym przemyśle do- 
mowym. 
lehy obydwa gatunki, ograniczone do porzeczyn potoków, 
nie dochodzą do wielkiego rozszerzenia. Biała pnie się do zna- 
cznej wysokości na stoki, chroniac wypustoszałe kamieńce od zu- 
pełnego zniszezezenia. 
Brzoza nalatująca do zagajników szpilkowych, nie owładnęła 
dotąd większym obszarem stoków. 
wartości modrzewia wprowadzonego tu w nowszych cza- 
sach sztucznie do zagajeń świerkowych w przetknięciu, niemasz 
dotąd pewniejszych doświadczeń. 
W tegorocznych tablicach ogłaszamy też wyniki dochodzeń 
wydatności, których dokonał pan W. Niemiec w Skomorochach 
koło Sokala. Zapiski odnoszą się do drzewostanu z lasów pra- 
wego zabrzeża Bugu. 
Na głębokich glinach piaszczystych spoczywajacych na pod- 
łożu z marglów kredowych, rozpościerały się tu lasy przeważnie 
ebowe. Z biegiem czasu dab ustępywać zaczął przybyszom wci- 
skającym się zwolna w jego przerzedzane z wiekiem ostępy, droga 
nalotu ich lekkich nasion. I przyszło do tego, że dab wypierany 
coraz mocniej, zajmuje dziś już przeciętnię zaledwo piątą część 
