2 f 



HISTORII NATURALIS 



QUADRUPEDIBUS 



L I B E R I I. 



De Quadrupedibus bifculcis. 



Aldrovancl. 

 <Ie Bifulcis 



l.I.C.1. 



Feftus de 

 verbor. II- 

 gnificat. 

 VarroL.L. 

 ll. 



Arnob. 1. 7. 

 contragcn- 



Ariflot. H. 



A.1.2.c.u]r, 



TITULUS PRIMUS 

 De Bifulcis terreftribus. 



c A P u T I 



De Ruminantibm Gornigeris 

 ingenere. 



Aclrenus Solipedum hifto- 

 riam perfecuti fumus : fe- 

 quuntur Bifulca : Graxis h- 

 xyXij Sc Jicptyqiix ungulam 

 dividere in facris legimus, 

 quod multifida, quamvis 

 pedes in digitos fciflbs habeant , facere non 

 dicuntur. Duo talium invenio genera , Ter- 

 reftre nempe & Aquaticum. Ex terreftribus 

 2\xxruminant> alia non. Exillis quazrumi- 

 uant, qua^dam fiint Cornigera , qusedam non 

 xornuta. Uk in genere & in [pecie confidera- 

 bimus. Ruminantia autem illa vocamus, 

 qua: pabulum fiemel deglutitum, mox ad os 

 regurgitans, revolvunt. Unde Ruminatio- 

 nis aclum,Apulejusrumigare, Quintilianus 

 6c Plinius, remandere , Grseci ^pvKd^etv p?- 

 {/K<w<zrfy-rip,*ipveiv quodeftrevolverc, di- 

 xerunt. Latinorum quidam a loco ad quem 

 furfum ad os repellitur , id eft , a rumine , 

 quod , ut ait Feftus , locus eft in ventre quo 

 cibus demittitur , & unde redditur deduxe- 

 runt. At Servius a ruma, qua: rumis , & fru - 

 men aliis , quam ait eminentiorem colli par- 

 tem elTe, ad quam demifiiis cibus , a talibus 

 animantibus revocatur: Mercurialis vero ab 

 erumnis, quod Arnobius fcribat , erumnas 

 efie prima in gurgulionibus capita. Neceffa- 

 riam autem hifce animantibus ruminatio- 

 nem efie , tum exinde colligas, "quod durio- 

 repabulovefcantur> tumex eo, quod fu- 

 perioris mandibulse dentibus careant , & in- 

 feriores minime habeant ferratos. Inde fa- 

 clunij ut dentium defe&um vcntriummul- 

 titudine naturapenfaret. Suntenimtalibus 

 quatuor, ks&?q nempe , KeKgvtya,*.©», e#V(§^ 

 fefSjP«bfeu venter,reticulum, omafum, abo- 

 mafum.Gula ab ore incipiens ad pulmonem 

 feptemque transverfum deorfum tendit: 

 hinc fe ad ventrem applicat majorem , qui 

 parte interiore afper interceptusque eft , ac 



prope giuae commifiuram , finum fibi acke- 

 xum habet , quem ex argumento reuculum 

 appellant. Eft enim ventri fimilis extrinfe- 

 cus, intus reticulis mulierum implexis , ma- 

 gnitudine multo quam ventermajor. Hunc 

 excipit omafum parte interiore afperum , 

 cancellatum, cruftatum, magnitudinereti- 

 culi. Abomafum venter ab eo alius jungitur, 

 magnitudine amplior omafo , forma oblon- 

 gior , cancellis intus & cruftis multis , ma- 

 gnis, &• levibus innormatus,moxinteftinum 

 confequitur. In prima alvi cavitate rudis 

 adhuc efca cernitur , quin & feftucx & vix 

 lacerati furculi. In fecundo amplius confi- 

 citurcibus, &magisadhuc intertioelabo- 

 ratur, ut in noviffimo tandem concoctio ab- 

 folvauir , ubi in cremorem la&eum abit. 

 Nec tamen fola illa quse fuperiore dentium 1 

 ordine carent, ruminant. Ruminat namque 

 inter pifces Scarus, quod obtufos dentes 

 habeatj inter animalia, mus vulgaris, Sc 

 Ponticus,lepus & cuniculus , ut in Levitico 

 habetur. Modum & viam ruminationis fi 

 inquiras , cibum remanfum ex uno ventre in 

 aliummitti, quousque a poftremo in inte- 

 ftinalabatur, refpondetAriftoteles. Gale- 

 nus ait , primo ex ventriculo revomi in os : 

 deinde ab ore in reticulum; inde in omafum, 

 tandem in abomafum mitti. Poft laclratio- 

 nemruminareincipiunt, &feptenis menfi- 

 bus, cicures intellige, ruminant. Gregales 

 levius minusque tempus, quia foris pafcun- 

 tur. Hyeme tamen magis, quam carteris an- 

 nitemporibns , videnturque non minus ru- 

 minando quam edendo delecTari. Quietem 

 tum pofcere , vel exinde liquet , quod in 

 mandris placrumque id muneris obeant , ja- 

 centia. Lac eorum foliim coire, ipfaque coa- 

 guluminomafohabere, & lacTe abundare, 

 ab Ariftotele proditum. Caufas omnium 

 alibi exponemus. Cornua ruminantibus 

 Camelum fi excipias data funt , defenfio- 

 nis & ofTenfionis gratia. ' Nutrimentum 

 quod ad fuperiores dentes quibus carent , 

 abire debebat , in cornua abit , funtque 

 multiplicis differentiar. N ec alibi major la- 

 fcivia naturae lufit animaliumarmis. Spar- 

 fit hxc , inquit Plinius , in ramos , ut cer- 

 vorum: aliisfimpliciatribuit, utineodem 

 genere fubiuonibus ex argumento dictis -, 

 D ali- 



Ariftot. H. 



A. l.Q.C.uIlp 



Galen.I.de 

 adminftr. 

 anatom, 

 C.3. 



Prin. H.N. 

 Lioc.73. 



Ariftot. H. 

 A.L3.C.21. 

 Item de 

 partib. 1. 3, 

 c.ij-. 



PlimH.N. 

 I. ij.c.jr. 



