131 



dermed skapa eit stødigt grunnlag for ein nordisk palæografi. 

 Til alt dette lyt me endaa leggja at dr. Kålund var sekretær i 

 »Samfund til udgivelse av gammel nordisk litteratur- fraa den 

 dag i 1879, daa det vart skipa, til han døydde. So var han 

 dg fraa 1891 sekretær i » Oldskrif tsaf delingen '< av »Det kgl. 

 nordiske 01dskriftsselskab«. Gjenom det fyrstnemnde — »Sam- 

 fund« — hev han, umfram dei sogor, som fyrr er nemnde, 

 m. a. gjeve ut ei samling av islandsk encyklopædisk litteratur 

 (Alfræ5i islenzk), derimillom den fyrste heile tidhøvelege ut- 

 gaava av dei vigtuge komputistiske utgreidingar, som er kjende 

 ved namnet Rimbegla; den kritiske redaksjon av teksti til dette 

 verket tok lector N. Beckman paa seg. 



Uin Kålunds livssoga utanfor hans vitskaplege verksemd 

 veit eg ikkje mykje aa fortelja. Etter heimkoma fraa si Is- 

 lands-ferd var han lærår paa Metropolitanskulen i Kjøpenhamn, til 

 han vart bibliotekar. Fleire embætsstillingar hev han ikkje 

 havt. Han døydde ugift. 



Av skrif terne hans fær me allstad den tokken at han var 

 ein smaalaaten mann. Slik var han ogso i umgjenge. Han var 

 jamt elskverdug og i godlag; han var aalmenn-interessert, og tala 

 lett og gjerne ogso um det som gjekk for seg i det offentlege 

 liv, baade i hans eige heimland og utanfor. Han var alltid 

 beinsam og hjelpsam. Og dei er ikkje snart talde dei som er 

 honom takk skyldige for rettleiding og upplysningar, millom 

 deim ogso dei mange nordmenn, som i dei 36 aar Kålund var 

 bibliotekar leita etter kjeldeskrifter i den arnamagnæanske hånd- 

 skriftsamling, mest sogogranskarar og maalgranskarar. Den som 

 talar er sjølv ein av deim, som er honom mykje takkskyldig. 



Um den materielle paaskynad Kålund fekk hjaa det offent- 

 lege svara til det trugne og verdfulle arbeidet hans, torer vera 

 tvilsamt. Eg høyrde honom likevel aldri klaga. Og det slag 

 paaskynad er no ikkje den som veg mest for vitskapsmannen. 

 Den beste løni, den som ligg i sjølve arbeidsgleda, er det ikkje 

 tvil um at han fekk, og sameleis fekk han mange vitnesburder 

 fraa vitskapsmenn um verdet av hans arbeid. Han var medlem 

 av det danske vitskapssellskap. I 1899 vart han medlem av 

 vaart sellskap. 



Me vil idag heidra hans minne. 



