1909.] MLTNKEL1VS ELDSTE JORDEBOK. 



skrifti kann me forklaara av 1347, der h baade her og elles 

 likjest noko paa li for den som ikkje ser vel etter. Pag. 5^ hev 

 99 a leornalancle, som elter romet sitt i registret maa vera 

 namnet paa ein gard i Lindaas prg.; men ein gard med dette 

 namnet er ikkje finnande; her hev 1347 leornalancle, som me 

 finn att i Ikeland i Seims sokn (skrive Ickornland i 1610). Ogso 

 her forklaarar 1347 forvanskingi, for den store fyrstebokstaven 

 I i denne handskrifti er mykje lik ein l, men vantar det vats- 

 rette striket nede til høgre; i den vesle c'en etter hev ei seinare 

 hand med matt blekk sett eit strik yver bogen uppe, so det vert 

 endaa meir freistande aa lesa le som le. DN. XVI, 1 og 

 Palæogr. Atlas (Kjøpenhamn 1905) hev gjort det same mistak 

 soni avskrivaren i det 15de hnndr. og lese Leornalancle 1 . Av 

 onnor misskrift er enno nemnande, at 99 a hev lydrisfyrde for 

 Lyhrisfirpi i 1347; h, som pa denne staden er gh, hev avskri- 

 varen teke for cl. 



Gode alderdomsmerke er ogso sjølve formi som fleire av 

 gardsnamni hev. Biarhastoplum i no. 1347 hadde alt i 1429 

 formi Bergstodhull ; sidan hev det — som ovanfor nemnt — 

 vorte Bærstøl (o: Bergstøl); den eldste formi ligg til grunn for 

 Biarliastodlmn i 99 a. Af Tiståme skriv no. 1347; dette gards- 

 namnet — matr.-no. 83 i Innviki i Nordfjord — vert alt i aaret 

 1331 (D. N. VIII, 13) skrive Tistamrum i dativ, og no Tisthammer, 

 som visst ikkje er anna enn folketymologi ; uttalen er no Tistamm. 

 Avskrifti 99 a hev enno den eldegamle formi fraa 12te hundr. 

 Tistame. 



Det maa etter dette vera klaart at den fyrste part av 99 a 

 høver til 1347 som ei beinveges avskrift til si grunnskrift. Den 

 einaste tvilen kann ordbiten so i setningi T hetta ær fyrir nor- 

 dan so valda; det er underlegt at skrivaren her skulde skriva 

 berre so, naar han hadde sohn sæ so tydelegt for seg som det 

 stend i 1347. 



1 Skrivemaaten leomalande viser elles at fyrelegget for skrivaren av 99 a 

 hev brukt stor fyrebokstav i gardsnamni liksom 1347. Hadde grunn - 

 skrifti havt icornalande, vilde avskrivaren ikkje ha lese Jeorna. — I dei 

 fyrste gardsnamni i registret hev avskrivaren ogso brukt stor fyrste- 

 bokstav, men sidan liten. 



