1909.] MUNKELIVS ELDSTE JORDEBOK. 9 



matr.-no. 15 i Haa herad i Stavanger amt; her hev me same 

 mislesingi av h (= gJi) som ovanfor i lydrisfyrde. 



I dei siste 4 linorne av 99 a o: pag. lli_ 4 hev den gamle 

 vokalharmoni i endingarne halde seg undantakslaust, som er 

 ein vitnesburd um at ogso her ligg ei gamall upphavsskrift til 

 grunn : haeimi, men haeimsdale ; holsnu, men suauosande. 



Av dette dreg eg ut, at ogso den siste parten av 99 a (eller 

 pag. 5-, — 11 4 ) er avskriven etter ei grunnskrift som i skipnad og 

 skrivemaate maa ha Vore av same slaget som det eldste stykke 

 av eit register me enno hev i no. 1347, eller med umsyn paa 

 det heile: 



Add. 99 pag. 1 3 — 11 4 er eit sj ølvstendigt heilt 

 stykke, ei avskrift av ei jordebok for Munkeliv 

 kloster i Bergen fraa den siste helvti av det 12te 

 hundr. og soleis vel den eldste jordebok i landet. Etter alt aa 

 døma er avskrifti paalitande med umsyn paa det ho inneheld. 

 Der er heller ikkje grunn til aa tru, at garde-lista hev vore 

 lengre i grunnskrifti enn her; for der er gardar alt fraa Sunn- 

 møre til Ryfylke. 



Verre kann det kanskje vera aa segja noko fullvisst um 

 den grunnskrifti som skrivaren i det 15de hundr. hev fylgt. 

 Etter det som ovanfor er utgreidt, synest no. 1347 vera grunn- 

 skrifti for det fyrste stykket, og med di grunnskrifti for det 

 siste stykket maa ha vore av same slag, ligg det nærast til aa 

 tru, at der etter det siste bladet i no. 1347 i den Gml. kgl. sam- 

 ling hev vore endaa eit blad der resten av den gamle jordeboki 

 hev stade K 



I det 3dje registret i Add. 99 fær me ei upplysning, som 

 synest tala for dette. Paa pag. 16 hev ei hand fraa det 16de 

 hundr. sett inn denne lina: 



1 Etter seinare upplysningar um 1347 fraa dr. Chr. Kålund som eg her 

 nyttår tilføre til aa takka, er det mest likt til at dei 2 siste hladi 

 i 1347 er tilkleimde til dei fyrre. Det bandet som bold no hev, er fraa 

 umkr. 1700. Det er daa rimelegt at der fyrr hev vore endaa eit blad 

 tilkleimt, og at dette er burtkome. Etter dette hev eg ikkje tvil um 

 at me hev upphavshandskrifti til 90 a i 1347. 



