budde i den unge mannen, og det er eit merkelegt vitnemaal um 

 framsynet hans, at han testamentera til den 19 aar gamle umogne 

 studenten det vande arbeidet aa fullføra hans eige livs hovud- 

 verk: „Danmarks gamle Folkeviser". 



Det var ei lukke for Olrik at han so tidleg fekk høve til aa 

 leggja seg etter visegranskingi. Nettupp paa dette umkvervet 

 hadde Grundtvig skapt ein vitskapleg metode, som var heilt 

 eksakt, ikkje paa nokon kant bunden av teoriar, som var komne 

 utanfraa og ikkje hadde vakse seg fram av arbeidet med vise- 

 emni sjølve. 



Olriks arbeid var likevel fraa fyrste stund ikkje berre rett 

 og slett framhald av Grundtvigs. Det viser seg straks hjaa Olrik 

 ein tilhug til aa sundra og skilja. Han vedgjeng sjølv at ut- 

 viklingi hans i denne tidi gjekk einsidigt „imod det sondrende 

 støttet af filologiens bestemte linje, og vel endnu mere paavirket 

 af historieforskningens kritiske metode". Ein ser det i vise- 

 utgaava. Grundtvig saag heile den danske visediktingi under 

 eitt, naar det galdt spursmaalet um kvar dei einskilde uppskrif- 

 tene aatte heime og kva lag i folket dei var komne fraa. Men 

 alt i Svend Grundtvigs tid hadde Olrik teke til aa granska det 

 han kallar „den stedlige overleverings betydning for visernes af- 

 ændring", og den fyrste vitskaplege sigeren sin vann han, daa han 

 paaviste, at i den danske viseheimen maa ein skilja millom ein 

 adelstradition og ein bondetradition. Adelstraditionen gjorde vi- 

 sone lenger og meir forfina. Paa herregardane hadde dei visone 

 uppskrivne i bøker, og dei song etter boki. Men fylgja av dette 

 var at dei prøvde aa gjera visa so lang som raad var, so ho 

 kunde vara lenge. Paa hi sida stod bondetraditionen. Alt langt 

 attende i millomalderen hadde bondestandet teke upp den riddar- 

 lege diktingi. Bøndene sat tidt paa gildebenken såman med 

 herremennene i bygdi, eller og kunde sveinane i riddarborgi setja 

 bu og verta bønder. Millom bøndene livde so visone — ikkje i 

 bøker men i minnet, ikkje forfina og uttøygde, men stundom 

 tvertimot noko grovare og stuttare. Denne skiljingi viste seg 

 straks aa vera til god hjelp, baade naar ein skulde granska dei 



