87 



er at det slett ikkje set oss i samband med det personlege livet 

 aat kjempa. Dei drag som Sievers peikar paa, finn ein ved 

 mange heltar, og dei kann finnast hjaa kven det skal vera som 

 strider med ein drake. Olrik peikar so paa at me hev tvo typar 

 av drake-dreparar: helten som vinn, og helten som taper. Frode 

 og Beowulf høyrer til kvar sin av desse tvo grunntypane: „Kan 

 nogen ved at lede al verdens digtninger igennem finde to drage- 

 kampe der er mere grundforskellige?" 



Olrik fylgde Svend Grundtvig i hans typologiske granskings- 

 maate. Men det er ein stor skilnad millom dei, som ein stuttast 

 kann karakterisera ved tvo slagord: Grundtvig var romantikar 

 i si granskning av heltediktingi, Olrik var realist. Romantikken 

 saag det me hadde av den gamle diktingi som smaa leivor av 

 ein herleg bygning. Den tanken raader hjaa Svend Grundtvig: 

 „Den heroiske digtning ligger ikke for os i sin stigning men i 

 sin dalen". Det er som me ser uppetter eit langt hall: det 

 høgaste punktet ligg lengst burte. Kjeldone viser dei ferdige 

 segnkrinsane, og den heroiske diktingi er eldre enn vikingtidi. 

 Mullenhoff hadde alt brote vegen for ei meir realistisk gransk- 

 ing, og paavist mykje av utviklingi i Starkaddiktingi. Olrik gjev 

 han æra for aa vera den fyrste som hev skrive soga aat ei helte- 

 segn; men teorien um det aalmenne myte-element i diktingi, 

 fekk han» til aa taka ein faarleg beinveg i staden for aa fastsetja 

 grunnformi aat segni ut fraa sjølve kjeldone. 



Olrik sette seg fyre aa taka upp det realistiske standpunktet og 

 gjenomføra det „endnu mere ubetinget" enn Mullenhoff hadde 

 gjort. Naar Olrik kunde naa lenger enn Grundtvig og Mullen- 

 hoff var det mykje folkeminnegranskingi aa takka, kanskje 

 mest soleis som Grundtvig sjølv hadde forma henne ut i den 

 store vise-utgaava. Kvar einskild segnforming er tid-bundi og 

 stad-bundi, og ein maa samla heile rekkja av formingar, fyrr 

 ein prøver aa konstruera utviklingsgangen. Kvar forming gjev 

 oss segni som ho livde i hugen aat den einskilde. Det er „den 

 nye forsknings stræben og dens stolthed, at ingen form af sagnet 

 bør kunne undgå dens blik". Ein maa so setja seg fullt og 

 heilt inn i tankegangen aat den einskilde kjelda; dinæst gaa til 



